Σαν σήμερα, πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, ο «κυρίαρχος λαός» - όπως τον αποκαλούν οι πολιτικοί κάθε φορά που στήνονται κάλπες - έριξε στην κάλπη την ετυμηγορία του με την πεποίθηση ότι με την ψήφο του μπορεί να καθορίσει τη μοίρα του και την ελπίδα πως η απόφασή του θα γίνει σεβαστή όπως δεσμεύτηκε ο τότε πρωθυπουργός.
Το τελευταίο διάστημα επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση για την ανάγκη μετάβασης της χώρας σε ένα διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο.
Αύριο συμπληρώνονται δέκα χρόνια από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, που αποτέλεσε και την κορύφωση της ελληνικής κρίσης, μια και διακινδύνευσε όχι μόνο την οικονομική ευημερία αλλά και την ίδια τη θεσμική υπόσταση της δημοκρατίας μας.
Όλοι, λίγο-πολύ, είμαστε εξοικειωμένοι με τον όρο «πολιτική» και πιθανολογώ πως όλοι γνωρίζουμε ότι πολιτική είναι αυτό που υποτίθεται ότι κάνουν ή με το οποίο ασχολούνται οι πολιτικοί.
Κάθε χρόνο που η χώρα καίγεται απ’ άκρη σ’ άκρη, ο «άνεμος στρατηγός» είναι ο άρχοντας στου οποίου το πέρασμα, η πολιτεία, υποκλίνεται με δέος και με φόβο, μα ώσπου να ξεκαλοκαιριάσει, από στρατηγός ο άνεμος γίνεται χαμάλης, από τις πολλές ευθύνες που του έχουν φορτωμένες στην καμπούρα του.
Πέραν των πολιτικών ευθυνών, που ήδη καταλογίζονται και θα καταλογιστούν στη συνέχεια, το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ προκαλεί και ένα ερώτημα.
Πριν λίγες μέρες κατατέθηκε στη Βουλή η πρόταση προανακριτικής της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού για το έγκλημα των Τεμπών.
Πρόστιμο 415 εκ. ευρώ θα πληρώσει η Ελλάδα λόγω κακής διαχείρισης των κοινοτικών επιδοτήσεων από το 2016 έως το 2023.
Όλη την νύχτα δεν έκλεισα μάτι. Μου παίρνουν το σπίτι, το βγάζουν στο σφυρί.
Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε μπαράζ κυβερνητικών ανακοινώσεων για νομοσχέδια που θα λύσουν διάφορα προβλήματα.