Ο άνεμος στρατηγός ευθύνεται πάντα για τις φωτιές, για τις καταστροφές, τις οιμωγές των ανθρώπων που επέζησαν ή δεν επέζησαν μέσα από τις λυσσαλέες του ριπές. Ναι, αυτός ευθύνεται, όχι η ανεπάρκεια και η αδιαφορίας της πολιτείας που επιμένει στο 0,04% του προϋπολογισμού για την προστασία των δασών και που αδιαφορεί αν λείπουν από το σώμα 4000 πυροσβέστες την στιγμή που διορίζει παπάδες μπάτσους. Επιλογές που θα τις έλεγε κανείς και δολοφονικές.
Κι από την άλλη οι εμπρηστές. Διεστραμμένα ανθρώπινα μυαλά με χέρια φονικά. Γιατί, ποιος ο απώτερος σκοπός; Χρόνια ζω μ’ αυτή την απορία. Κάποιοι λένε, είναι τρελοί. Κάποιοι, πως εξυπηρετούν συμφέροντα απ’ έξω. Άλλοι, συμφέροντα από μέσα. Ποτέ δεν κατάλαβα, ποτέ δεν θα καταλάβω. Γνωστικοί και τρελοί στον ίδιο πλανήτη ζούμε, τον ίδιο αέρα αναπνέουμε εμείς, τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Εσύ παρανοϊκέ εμπρηστή, πώς θα σου φαινόταν να κρατούσες στα χέρια σου το καμένο κορμάκι του παιδιού σου; Να τρυπούσαν τ’ αυτιά σου τα ουρλιαχτά του γονιού σου που καίγεται; Να περπατούσες στις στάχτες του αιματοβαμμένου πλούτου σου; Κι απορώ πώς σου περνάει απ’ το μυαλό πως δεν θα υποστείς εσύ, όπου κι αν βρίσκεσαι, όσο προστατευμένος κι αν ζεις, τις συνέπειες των πράξεών σου στο βαθμό που θα τις υποστώ εγώ! Μην ξεχνάς, θύτες και θύματα στον ίδιο πλανήτη ζούμε. Τα λάφυρα που κέρδισες από τις εγκληματικές σου πράξεις, η ίδια η φύση που σου χαρίζεται απλόχερα, θα σου τα αρπάξει Και τότε θα καταλάβεις πως είσαι κι εσύ ένας από μας τους ανοχύρωτους μπροστά στην εκδικητική της μανία. Γιατί η φύση τιμωρεί, εκδικείται.
Εσύ άρρωστε πυρομανή, σκάσε. Δεν μιλάω τώρα για σένα. Μιλάω για κείνους που το έγκλημα το έχουν αναγάγει σε επιστήμη. Που συστρατεύονται με ξένα ή ντόπια συμφέροντα. Αλλά ποιοι είναι εκείνοι! Η ανάγκη μου να μάθω -ποιοι, πώς και γιατί- είναι τρομακτικά μεγάλη.
Όμως κανείς δεν μου λέει. Σαν κανείς να μην υποψιάζεται τίποτα. Σαν το θέμα να τελειώνει με εικόνες ολέθρου, συνεντεύξεις, λόγια, λόγια, λόγια… Κόρωσε το μυαλό, μπούκωσαν τ’ αυτιά. Στον απόηχο ξεγλιστρούν και κάποιοι ψίθυροι που συσκοτίζουν περισσότερο την αλήθεια. Ο απλοϊκός μου νους δεν φτάνει να επεξεργαστεί τόσο πολύπλοκα κίνητρα.
Κάθε χρόνο μια χώρα ολόκληρη πυρπολείται ζώντας μέσα από τον τρόμο και τον πανικό σε κάθε ριπή του ανέμου. Σήμερα εδώ, γύρω σ’ αυτή τη γειτονιά, Αύριο, ποια γειτονιά έχει σειρά; Ποια σπίτια θα καούν, ποια σπίτια θα κλείσουν;
Τους διεστραμμένους που μας καίνε ίσως ποτέ δεν θα τους μάθουμε. Εντάξει, τους προστατεύει και η σύγχρονη τεχνολογία. Μήπως θα έπρεπε όμως αυτή την σύγχρονη τεχνολογία να την χρησιμοποιήσουμε προς όφελος της δασοπροστασίας μας;
Ή μήπως το όφελος είναι για το σύστημα εξουσίας, εντός ή εκτός της χώρας, ώστε να ενδυναμώσει την πολιτική τρομοκρατία;
karalitsa2@gmail.com