Ώσπου, λίγο πριν το χάραμα, σαν θεία επιφοίτηση, μια ιδέα μου καρφώθηκε στο κεφάλι. Ιδέα που όσο τη γυρόφερνα, γινόταν εμμονή, μια εμμονή που τσίριζε το αυτί μου. «Επιτέλους, κάνε κι εσύ μια λαμογιά».
Μα εγώ δεν υπήρξα ποτέ λαμόγιο. Ένας τσαγκάρης ήμουν. Πλαστική σόλα ήθελε ο πελάτης, πλαστική του έβαζα. Δερμάτινη σόλα ήθελε, δερμάτινη του έβαζα. Σόλα την σόλα ανάθρεψα την οικογένειά μου, πήρα κι ένα διαμέρισμα μικρό, ίσα να χωράμε τέσσερα άτομα, αρκεί να φύγουμε από το νοίκι. Πούλησα ένα χτηματάκι, πήρα κι ένα δάνειο. Όλα καλά, τα κουτσοβόλευα. Πρώτα το δάνειο, ύστερα οι λογαριασμοί κι ό,τι περίσσευε να φάμε και να πιούμε. Μέχρι που εγώ βγήκα στην σύνταξη και η ζωή γύρισε τα πάνω κάτω. Με μια κουτσουρεμένη σύνταξη κάτι θα έπρεπε να μείνει απλήρωτο. Το δάνειο, οι λογαριασμοί ή το φαΐ; Εσύ τι θα έκανες; Ναι, αυτό έκανα κι εγώ. Δεν ξαναπλήρωσα τις δόσεις του δανείου και τώρα μου παίρνουν το σπίτι.
«Κάνε κι εσύ μια λαμογιά» επαναλαμβάνει τσιρίζοντας η άγνωστη φωνή στο αυτί μου.
Βρε, πόσο εύκολες τις έχετε τις λαμογιές εσείς! Εγώ, το ξαναλέω, λαμόγιο δεν είμαι. Γι’ αυτό και δεν πολιτεύτηκα ποτέ μα ούτε και κλακαδόρος κανενός πολιτικού έγινα. Το ξέρεις το ανέκδοτο με κείνους που κατεβαίνουν στην πολιτική γιατί έχουν πολλά να προσφέρουν! Τι καταλαβαίνεις εσύ από αυτό; Ότι έχουν σχέδιο έτοιμο πολλά ν’ αρπάξουν κι αλλοίμονο αν βρεθείς στο δρόμο τους και χρειαστεί να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου.
Πολιτικοί, μεγαλοδημοσιογράφοι, μεγαλοδικαστικοί, μεγαλογιατροί, μικρομεγαλοδημόσιοι υπάλληλοι (βλέπε Πολεοδομίες) και όπου ρέει Δημόσιο ή Κοινοτικό χρήμα (ξαναβλέπε ΟΠΕΚΕΠΕ) πέφτουνε σαν τρωκτικά να φάνε, να φάνε, να φάνε…
Κι εμένα μου παίρνουνε το σπίτι γιατί τόσα χρόνια ούτε που μου πέρασε απ’ το μυαλό να μπερδευτώ κι εγώ, εκεί, γύρω απ’ τα μπατζάκια της πολιτικής να ξεχρεώσω αυτό το σπίτι, ν’ αποχτήσω κι άλλα δέκα κατά την συνήθη πρακτική. Που και ξεχρέωτο να έμενε, θα ήταν τώρα μπαζωμένο. Όχι το σπίτι, το χρέος. Γιατί στις μέρες μας έγινε μπίζνα και το μπάζωμα. Δηλαδή, πιο ξύπνιοι είναι οι άλλοι οι τυχάρπαστοι που τα κατάφεραν; Σηκώνομαι απότομα και πάω στον καμπινέ να ρίξω στη λεκάνη τη νεοφώτιστη εμμονή μου. Τραβάω και το καζανάκι.
Όχι κυρά μου, εγώ δεν είμαι λαμόγιο, δεν είμαι διεφθαρμένος. Είμαι ένας ανιδιοτελής και νομοταγής, χαζούτσικος επαναστάτης σε τούτο το σάπιο σύστημα όπου βρέθηκα να παλεύω για να ζω.
Αλλά ακόμη κι αν πουλούσα την ψυχή μου στο διάολο και μπορούσα να χρησιμοποιήσω κυβερνητικές παρεμβάσεις για να σώσω το σπίτι μου και πάλι δεν θα το έκανα. Ξέρεις γιατί;
Γιατί οι κυβερνητικές παρεμβάσεις σταματούν εκεί όπου σκοντάφτουν πάνω στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Όχι γιατί οι ευρωπαίοι δεν κάνουν ρεμούλες, αλλά σιγά μην άφηναν τον φτωχό συγγενή να τους φάει μερδικό.
Έχω πολύ γέλιο να ρίξω. Θα γελάσω ακόμη και σαν άστεγος.
karalitsa2@gmail.com