Συντάκτης: Χρήστος Μπουσιούτας

Γιατί η αλήθεια είναι πιο σύνθετη για να χωρά σε ένα πλακάτ, στον ήχο μιας ντουντούκας και στις υψωμένες γροθιές.

Στην συνέντευξή του στην Le Monde ο Α. Τσίπρας δήλωσε ότι: «Ήρθε η ώρα να πω την αλήθεια μου».

Η χώρα μας βρίσκεται για άλλη μια φορά απέναντι σε ένα νέο μεταναστευτικό ρεύμα, αυτή τη φορά από τη Λιβύη.

Για άλλο ένα καλοκαίρι η Ελλάδα καίγεται από άκρη σε άκρη.

Σαν σήμερα, πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, ο «κυρίαρχος λαός» - όπως τον αποκαλούν οι πολιτικοί κάθε φορά που στήνονται κάλπες - έριξε στην κάλπη την ετυμηγορία του με την πεποίθηση ότι με την ψήφο του μπορεί να καθορίσει τη μοίρα του και την ελπίδα πως η απόφασή του θα γίνει σεβαστή όπως δεσμεύτηκε ο τότε πρωθυπουργός.

Πριν λίγες μέρες κατατέθηκε στη Βουλή η πρόταση προανακριτικής της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού για το έγκλημα των Τεμπών.

Εικόνες απόγνωσης, φρίκης και θανάτου, βροχή από στάχτη στην πλάτη της Ιστορίας.

Ζούμε στην εποχή των ανίερων συμμαχιών που το δίκαιο, τα ιδανικά και οι αξίες δεν έχουν πια θέση στο τραπέζι των «μεγάλων αποφάσεων».

Είναι αφελές να πιστέψει κανείς ότι η κυρία Καρυστιανού και οι οπαδοί του παράνομου φορτίου θα αποδέχονταν ένα πόρισμα αντίθετο από τα δικά τους «θέλω» όσο τεκμηριωμένο και αν ήταν αυτό.

Ερειπωμένα σπίτια που δεν θυμίζουν τίποτα από αυτό που ήταν κάποτε. Κουφάρια μιας περασμένης ζωής, που στέκονται αβοήθητα στην βουβή μοναξιά τους, περιμένοντας καρτερικά και ήσυχα τον χρόνο να ολοκληρώσει την φθορά τους.