Μαχαίρια που χαράζουν ξανά και ξανά την ίδια ατέρμονη πληγή.
Δεν μάθαμε.
Οι λαοί σπρώχνονται στον όλεθρο και την καταστροφή, χάνονται σε καταιγίδες που δεν διάλεξαν, σπρώχνονται στο σκοτάδι, σε θάλασσες κόκκινες από αίμα.
Και οι δυνατοί, ασφαλείς στα γραφεία τους και τους χρυσούς τους θρόνους, κοιτάζουν τον όλεθρο και τον βαφτίζουν «νίκη».
Στο όνομα ενός ψεύτικου μεγαλείου και του εθνικού συμφέροντος πόλεις γίνονται στάχτη, γη που καρποφόρησε γίνεται έρημος.
Παιδιά πεθαίνουν και λιμοκτονούν πριν προλάβουν να μιλήσουν.
Το φως της γνώσης, της τέχνης, του πολιτισμού, σβήνει κάτω από την μπότα της βαρβαρότητας.
Πόσα ποτάμια δάκρυα, πόσες ακόμα κραυγές, πριν θυμηθούμε πως η ζωή είναι ιερή και το δίκαιο υπέρτατος κανόνας.
Μες στον ζόφο, στη φρίκη και στη στάχτη, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια σβήνει και η ηθική πνίγεται στην φωτιά και την σκόνη.
Μα πάνω απ’ όλα ραγίζει βαθιά η πίστη στο ιερό του ανθρώπου που το νίκησε το τέρας.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα χαλάσματα ένα παιδί εκλιπαρεί για ένα κομμάτι ψωμί μια μάνα ψιθυρίζει μια προσευχή, ένας γέροντας κλαίει στα ερείπια και το ανθρώπινο ξεψυχά μέσα στην αφωνία του κόσμου.
Όσο και αν ακούγεται παράλογο ακόμα και σε έναν πόλεμο υπάρχει μια ηθική.
Όχι γιατί ο θάνατος εξευγενίζεται και η βία εξαγνίζεται, αλλά γιατί η ανθρώπινη υπόσταση ακόμη και στα πιο σκοτεινά της ξεσπάσματα, παλεύει να κρατηθεί όρθια σε κάτι που να θυμίζει αξία.
Ακόμα και σε έναν πόλεμο που όλα καταρρέουν, υπάρχουν όρια που δεν πρέπει να ξεπερνιούνται γιατί τότε θα ξαναζήσουμε νέες θηριωδίες.
Υπάρχουν κανόνες, άγραφοι ή γραμμένοι, που βάζουν κάποια όρια στην βαρβαρότητα διαφορετικά ο πόλεμος εξελίσσεται σε γενοκτονία.
Αυτή η ηθική είναι η τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι στην πλήρη απαξίωση του ανθρώπου.
Είναι η παραδοχή ότι, ακόμη και στον αφανισμό, υπάρχει χώρος για πράξεις που να δείχνουν κάποια ίχνη ευαισθησίας και ανθρωπιάς.
Αυτή η ηθική επιβάλει την προστασία των αμάχων και των γυναικόπαιδων και δεν είναι απλά ένας κανόνας του διεθνούς δικαίου, είναι ψήγματα ανθρωπιάς μέσα στην κόλαση.
Δυστυχώς αυτό που γίνεται σήμερα στην Γάζα παραβιάζει όχι μόνο αυτή την ηθική αλλά και το τελευταίο σημείο της ανθρώπινης υπόστασης.
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ: «Έχει καταστραφεί το 92% όλων των κατοικιών στη Γάζα και έχουν σκοτωθεί πάνω από 50.000 άνθρωποι, πολλές δεκάδες χιλιάδες εξ’ αυτών παιδιά.»
Και αν αυτοί οι θάνατοι θεωρούνται από το Ισραήλ «παράπλευρες απώλειες» γιατί η Χαμάς χρησιμοποιεί τους αμάχους σαν ασπίδες, ο αποκλεισμός της Γάζας από ξηρά, αέρα και θάλασσα που οδηγεί σε λιμοκτονία έναν ολόκληρο λαό, δεν έχει κανένα έρεισμα.
Όσο αποτρόπαιες και αν ήταν οι πράξεις των τρομοκρατών της Χαμάς, δίνουν το δικαίωμα στο Ισραήλ να ισοπεδώσει ότι στέκεται όρθιο στην Λωρίδα της Γάζας;
Πόσες χιλιάδες παιδιών ακόμα πρέπει να οδηγηθούν σε έναν αργό και βασανιστικό θάνατο για να πάρει ικανοποίηση ο Νετανιάχου, για τις ακρότητες της Χαμάς;
Πρέπει να υπάρχουν όρια στα αντίποινα για τις θηριωδίες της Χαμάς, η φτάνουν μέχρι τον αφανισμό ολόκληρου του λαού της Παλαιστίνης;
Αν είναι έτσι, αυτό δεν είναι πόλεμος.
Είναι γενοκτονία.
Εκτός αν για τον Νετανιάχου, το σχέδιο δεν ήταν τα αντίποινα για τις θηριωδίες της Χαμάς, αλλά να τελειώνει οριστικά με το αγκάθι.
Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατηγορεί το Ισραήλ ότι έχει καταστήσει τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας ένα «εργαλείο εξόντωσης που ξεπερνά κάθε πλαίσιο στρατιωτικής τακτικής», καθώς οι ισραηλινές αρχές μπλοκάρουν την είσοδο κάθε ανθρωπιστικής βοήθειας στο παλαιστινιακό έδαφος από τις 2 Μαρτίου.
Και τι κάνει η παγκόσμια κοινότητα μπροστά σε όλες αυτές τις φρικαλεότητες.
Η δύση που τάχτηκε υπέρ του δικαιώματος τους Ισραήλ για αντίποινα, βλέποντας το μακελειό και την τεράστια ανθρωπιστική κρίση που συντελείται σήμερα στην Λωρίδα της Γάζας, προσπαθεί με παρακάλια και νουθεσίες να πείσει τον Νετανιάχου να επιτρέψει την είσοδο της ανθρωπιστικής βοήθειας.
Ουσιαστικά δηλαδή κλείνει τα μάτια.
Η παγκόσμια ηθική που επιτρέπει στον δυνατό να σκοτώνει αμάχους, γυναίκες και παιδιά και να διαπράττει γενοκτονίες σε βάρος του.
Που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και δεν την ενοχλούν οι λάμψεις, οι κρότοι, το κλάμα των παιδιών και το αίμα των αθώων.
Η παγκόσμια ηθική που όταν δεν κοιμάται, κλείνει το μάτι στην βαρβαρότητα και το έγκλημα, αρκεί ο ένοχος να είναι από την δική μας πλευρά.
Πρέπει να καταλάβει κάποια στιγμή το Ισραήλ ότι ο τρόπος που πολεμάς λέει τελικά περισσότερα για σένα, παρά για τον εχθρό σου.