Ζητάει από την πολιτεία την άδεια της εκταφής της σωρού του γιού του ώστε να ταυτοποιηθεί και να γίνουν εξετάσεις τοξικολογικές και βιοχημικές στα υπολείμματα της σωρού, ώστε να αποδειχθεί αν υπάρχουν ύποπτα χημικά στοιχεία, όπως, ας πούμε, ξυλόλιο ή άλλα.
Απλά και δίκαια πράγματα. Η πολιτεία δια της Δικαιοσύνης αρνείται. Γιατί άραγε; Έχει ξαμολήσει και τα τσουτσέκια της.
Έτσι, άκουσα τον Πορτοσάλτε να λέει. «Το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, έγινε τσαντιρομαχαλάς του κάθε πικραμένου».
Να σου πω την αλήθεια, εδώ προβληματίστηκα. Βέβαια, είναι ιερός τόπος το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, έτσι ξέρω. Και επανέφερα στο νου μου τα μαθητικά μου χρόνια, εκείνα τα τρισκατάρατα χρόνια της χούντας. Παρελάσεις, στροφή της κεφαλής στον άγνωστο στρατιώτη και καταθέσεις στεφάνων όλα τα χρόνια και τα τρισκατάρατα και τα δημοκρατικά. Αλλά τότε, εντός του εφηβικού κρανίου μου χίλιες μύριες απορίες στροβιλίζονταν κι έφερναν αναταράξεις.
Ποιος είναι ο άγνωστος στρατιώτης; Τίνος είναι; Γιατί τον έκαναν μνημείο; Ποιοι τον έκαναν μνημείο; Τι συμβολίζει; Για ποιους έχυσε το αίμα του; Ποιο το όφελος για τους απογόνους του; Ποιο το όφελος για την εξουσία; Για την εκάστοτε εξουσία…
Μεγάλωσα, γέρασα. Στο διάστημα αυτό πολλές απορίες μου λύθηκαν. Άλλες τις τακτοποίησα μέσα από προσωπικές συγκαλύψεις, σφράγισα και τις ρωγμές. Όλοι το κάνουμε καμιά φορά.
Τώρα, όταν με ρωτούν τα εγγόνια, τους λέω ότι το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, εκεί μπροστά από τη Βουλή, απεικονίζει ένα πεσμένο στρατιώτη με όλη του την εξάρτηση, αλλά έτοιμο να σηκωθεί να πολεμήσει και πάλι. Και στήθηκε εκεί για να τιμήσει όλους τους αφανείς στρατιώτες που έπεσαν στις μάχες με τους κατακτητές για να ελευθερώσουν την πατρίδα μας. Για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι και να διεκδικούμε, αν χρειαστεί, τα αυτονόητα δικαιώματα που μας παρέχει η Ελευθερία και η Δημοκρατία.
Και όταν με ρωτούν ποιος είναι αυτός ο στρατιώτης, τους λέω πως είναι ο γιος της Άννας, της Γεωργίας, του Σωτήρη, του Μήτσου και θα μπορούσε να ήταν ο γιος του καθενός από εμάς τους φτωχοδιάβολους αυτής της δόλιας χώρας και όχι γόνος γενιάς αρχοντικής, πλούσιας ή πολιτικής. Ούτε κολλητάρι της εξουσίας. Γιατί, αν ήταν, δεν θα ήταν άγνωστος. Πλάκα χρυσή με το όνομά του θα φιγουράριζε κάτω από το μάρμαρο.
Πες λοιπόν πως το μνημείο συμβολίζει τη θυσία του στρατιώτη ενάντια στους κατακτητές. Αλλά οι ερωτήσεις των εφήβων ξεκολλάνε παλιές ρωγμές.
Όλων των στρατιωτών, γιαγιά; Και των ανταρτών; Και των αντιφρονούντων με την εγχώρια εξουσία; Και αν όχι, ποιος αποφάσισε τι θα συμβολίζει το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη;
Πολύ θα ήθελα να πω στα εγγόνια μου ότι εκείνοι όλοι οι αφανείς στρατιώτες έδωσαν το αίμα τους για την Ελευθερία και την κοινωνική Δικαιοσύνη όλων των πολιτών των επόμενων γενεών αυτής της χώρας. Γι’ αυτό τους τιμούμε. Αλλά πώς να τους πω, ότι τιμούμε αυτούς εκτός από τους αντιστασιακούς… εκτός από τους στρατιώτες του αντάρτικου που πολέμησαν και έχυσαν κι εκείνοι το αίμα τους κατά των κατακτητών… Ντρέπομαι, πώς να το πω!
Άλλο που αυτόν ακριβώς, τον άγνωστο στρατιώτη χωρίς εξαιρέσεις και διχασμούς, θέλουμε να τιμούμε εμείς. Σ’ αυτόν θέλουμε να προστρέχουμε κάθε φορά που η πατρίδα απειλείται από εξωτερικούς ή εσωτερικούς εχθρούς.
Όπως σε αυτόν τον άγνωστο στρατιώτη που προσέτρεξε και ο Πάνος Ρούτσι διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμά του ως πατέρας θύματος να γίνει η, τόσο φοβερή και τρομερή για την εξουσία, εκταφή του γιου του με ρίσκο τη δική του ζωή.
Γιατί, κύριοι αργυρώνητοι δημοσιογραφίσκοι, αυτός είναι και ο ποιο σωστός, ο πιο τιμητικός συμβολισμός που δίνει ψυχή σ’ ένα άψυχο μνημείο.
karalitsa2@gmail.com