Δικαίως μεν, αλλά μη μπερδευόμαστε, ο Μαμντάνι μόνο αριστερός δεν είναι. Γόνος μια πολύ πλούσιας νεοϋορκέζικης οικογένειας ινδικής καταγωγής, μεγαλωμένος στο Upper East Side, την πιο ακριβή περιοχή της πόλης, με πατέρα καθηγητή στο Κολούμπια και μητέρα βραβευμένη σκηνοθέτη, ο Μαμντάνι είναι μέλος τους νεοϋορκέζικου κατεστημένου, είναι νεοϋορκέζος αριστοκράτης. Καμία σχέση με την αριστερά δεν έχει, ούτε η προέλευση του, ούτε η ανατροφή του, ούτε η παιδεία του, ούτε ο τρόπος ζωής του. Όμως είναι χαρισματικός, έχει το χάρισμα της επικοινωνίας, έχει μια χολυγουντιανή λάμψη η οποία σε συνδυασμό με τη ρητορική του υπέρ της εργατικής τάξης, των μεταναστών της woke κουλτούρας, ήρθε να απορροφήσει όλη την απέχθεια των νεοϋορκέζων για τον Τραμπ και για ότι αυτός πρεσβεύει. Ο Μαμντάνι είναι το αντίβαρο των αμερικανών που ζουν στη ΝΥ και οι οποίοι καμία σχέση δεν έχουν με τους αμερικανούς των μεσοδυτικών πολιτειών που υποστηρίζουν τον Τραμπ.
Και ενώ δεν είναι αριστερός με τα ελληνικά ή ακόμη και τα ευρωπαϊκά πρότυπα, για τις ΗΠΑ και τον Τραμπ είναι ξεκάθαρα κομμουνιστής. Και εφόσον οι ΗΠΑ τον θεωρούν κομμουνιστή, η ελληνική αριστερά έχει δίκιο να τον θεωρεί τουλάχιστον αριστερό. Και το ΠΑΣΟΚ να τον θεωρεί σοσιαλδημοκράτη.
Παρόλο όμως που είναι “γιαλαντζί αριστερός” ο Μαμντάνι, μπορεί να προσφέρει πολλά διδάγματα στους αριστερούς και στους κεντροαριστερούς και ειδικά στο ΠΑΣΟΚ που βολοδέρνει. Καταρχάς ότι η κεντρική πολιτική θέση του κόμματος πρέπει να είναι η ευημερία των πολιτών, των πολύ μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων που υποφέρουν από την ακρίβεια, από την διευρυνόμενη οικονομική ανισότητα, από τις κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας, από την έλλειψη οποιασδήποτε προοπτικής βελτίωσης του επιπέδου ζωής τους.
Σε αυτούς πρέπει να απευθυνθεί όποιος θέλει να κερδίσει πόντους στις εκλογές και να διεκδικήσει την εξουσία. Ούτε στους αριστερούς, ούτε στους δεξιούς, ούτε σε επιμέρους κοινά, αλλά σε όλους, στους εργαζόμενους, στους ελεύθερους επαγγελματίες και στους μικροεπιχειρηματίες.
Δεύτερον ότι η γλώσσα επικοινωνίας πρέπει να είναι εξαιρετικά απλή και ξεκάθαρη, τα νοήματα εύληπτα, οι προτάσεις πολιτικής, δηλαδή οι προεκλογικές υποσχέσεις, να είναι σαφέστατες, απλά και συνοπτικά διατυπωμένες.
Βεβαίως αυτά δεν αρκούν, χρειάζεται και μια λαμπερή προσωπικότητα – η οποία δεν θα αρκούσε επίσης αν έλειπαν τα υπόλοιπα, ή αν δεν έχαιρε εμπιστοσύνης λόγω παρελθόντος.
Ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε κάποιο άλλο κόμμα διαθέτουν μια τέτοια προσωπικότητα, η τουλάχιστον δεν έχει αναδειχθεί ακόμη κάποια τέτοια περίπτωση. Αντίθετα, στο ΠΑΣΟΚ ηγείται ο Νίκος Ανδρουλάκης ο οποίος είναι το ακριβώς αντίθετο του Μαμντάνι. Δεν έχει επικοινωνιακό χάρισμα ούτε φωτογένεια, δεν είναι χαρισματικός ηγέτης, αλλά διαθέτει αριστερό παρελθόν, προέρχεται από οικογένεια σοσιαλδημοκρατών, είναι αναμφίβολα σοσιαλδημοκράτης.
Αυτό δεν θα αλλάξει σήμερα, ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι η επιλογή των ψηφοφόρων μέχρι στιγμής και το αν θα παραμείνει μετά τις εκλογές ή όχι θα εξαρτηθεί αφενός από το ποσοστό που θα πάρει και αφετέρου από τις εσωτερικές ισορροπίες και διαδικασίες.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνει μέχρι τις εκλογές ώστε να ανεβάσει την ισχύ του κόμματος. Και επειδή δεν μπορεί να αλλάξει ο ίδιος προσωπικότητα, καλό θα είναι να αλλάξει τρόπο επικοινωνίας, αντιγράφοντας όσο μπορεί την συνταγή της επιτυχίας του Μαμντάνι.
Καλό θα είναι ο Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ να ξεκαθαρίσουν τον τρόπο που απευθύνονται στους ψηφοφόρους και να αξιοποιήσουν τα διδάγματα από τη νίκη Μαμντάνι, τουλάχιστον σε επίπεδο επικοινωνίας. Να αντιληφθεί η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ότι δεν απευθύνεται σε στελέχη ζυμωμένα στον κομματικό μηχανισμό, να εγκαταλείψει την ξύλινη γλώσσα και τα σύνθετα επιχειρήματα και να μιλήσει στην καρδιά (και στην τσέπη) των ψηφοφόρων.
nikolopoulos@reporter.gr