Το πρόσχημα της παλιάς βεντέτας -ήμουνα νιά και γέρασα- δεν ευσταθεί γιατί πριν από κάνα χρόνο μεσολάβησε σασμός με γάμο και βάπτιση. Οπότε προς τι ο αλληλοσπαραγμός; Ασφαλώς την απάντηση θα δώσουν οι αστυνομικές και ανακριτικές αρχές και όχι ό,τι κατεβάσει η γκλάβα μας. Ωστόσο, καμία από τις δύο εμπλεκόμενες οικογένειες δεν ειδοποίησε την αστυνομία, αλλά ειδοποίησαν οι γείτονες και άσχετοι με τα αντιμαχόμενα καπετανιλίκια, φοβούμενοι για τις δικές τους ζωές μέσα σ’ αυτό το χαμό.
Το ζουμί, λοιπόν, βρίσκεται στα καπετανιλίκια, τις μαφίες, οικονομικές και πολιτικές. Αυτό θα εξετάσουμε εμείς γιατί κανείς δεν θα το αγγίξει. Κάνει τζίζζζ…
Εκεί στα ορεινά της Κρήτης, η επιβίωση, πάντα ήταν σκληρή αλλά οι ψήφοι ήταν πολλοί. Προκειμένου λοιπόν, οι πολιτικές οικογένειες του νησιού, να περισυλλέξουν ψηφαλάκια, ανάμεσα σε βαφτίσια, τσιμπούσια και ρακές, χτυπούσαν φιλικά την ταλαίπωρη πλάτη και υπόσχονταν ότι «κανείς δεν σε πειράζει εσένα όσο είμαι στα πράγματα εγώ». Τότε ο φτωχός, αμόρφωτος κι αδύναμος ανθρωπάκος αισθάνεται ισχυρός με τις πλάτες του πολιτευτή. Αρχίζει να κάνει τον καμπόσο στους συγχωριανούς κι ύστερα σαν καλή του φαίνεται και η ιδέα να ασκήσει εξουσία επάνω τους. Πάντα με τις πλάτες του πολιτευτή. Εκεί του καταθέτει τα διαπιστευτήριά της και η οικονομική μαφία. Εκείνος ούτε να το σκεφτεί. Γιατί να δουλεύει τα άγονα κορφοβούνια και να μην βγάλει εύκολα, αδούλευτα λεφτά; Να και τα χασισοχώραφα, να και το εμπόριο ναρκωτικών. Να και τα 4χ4 να και οι βίλες στο βουνό, συνεπικουρούμενου και του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Και όλα κάτω από τη μύτη της αστυνομίας. Και τι να σου κάνει η αστυνομία όταν ο πρώην κλανομαρίας και νυν εστεμμένος της εξουσίας οδηγεί το 4X4 στα κόκκινα, ντίρλα από το ουίσκι; Τον συλλαμβάνει. Δεν περνούν δυο ώρες και πέφτουν τηλέφωνα συνωμοτικά, συμβουλευτικά, απειλητικά από οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες του τόπου να αφήσουν τον νταή ελεύθερο. Εμείς του παρέχουμε άτυπα το δικαίωμα οπλοκατοχής και οπλοχρησία κι εσύ που τον έπιασες ντίρλα να οδηγεί τον κλείνεις μέσα; Σου λέει η εξουσία. Τι να κάνει και ο μπάτσος, τον αμολάει. Και μία και δύο και τρεις φορές. Ούτε που τον αγγίζει. Και βέβαια ούτε που ασχολείται ξανά μαζί του, ακόμη κι αν θέλει να τον σπάσει στο ξύλο. Όχι που θα κάτσει να σκάσει. Αν θέλει, ο μπάτσος, οπωσδήποτε να δείρει, ζητάει μετάθεση για Αθήνα όπου και εκπαιδευτικοί υπάρχουν και διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης γίνονται. Εκεί να ρίξει ξύλο με την ψυχή του και με τις ευλογίες της κεντρικής εξουσίας.
Το δόγμα «νόμος και τάξη», κύριοι της αστυνομίας, δεν ισχύει για την νήσο Κρήτη. Εκεί το νόμο επιβάλλουν οι Φραπέδες, οι Χασάπηδες και όλες οι εγκληματικές συμμορίες που δρουν ανενόχλητες στην σκιά ενός βρόμικου κράτους. Ένας από αυτή την κυβέρνηση, ένας δεν βρέθηκε να καταδικάσει το μακελειό που έγινε τελευταία. Να δώσει εντολή να τους μαζέψουν όλα τα παράνομα όπλα με τα οποία σκοτώνονται αθώοι συμπολίτες τους από ανθρώπους παραβατικούς με κούφιο κεφάλι που διεκδικούν άτυπα την εξουσία του τόπου τους. Βρε, κανείς δεν τόλμησε!
Ωστόσο, είναι φορές που μέσα στο φόβο και το θυμό χάνεται η ισορροπία ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, στο δίκαιο και το άδικο. Αυτές οι συμμορίες οι υποβοηθούμενες να πλουτίζουν από τις μεγάλες οικονομικές και πολιτικές μαφίες δεν αντιπροσωπεύουν το νησί ολόκληρο, αλλά ένα μικρό μέρος του πληθυσμού του, μικρό αλλά ικανό για μεγάλο κακό. Είναι άδικο να τους παίρνει η μπάλα όλους. Οι Κρητικοί είναι άνθρωποι φιλότιμοι, φιλόξενοι, εργατικοί και δημιουργικοί και είναι άδικο να μιλάμε για τους κατοίκους της Κρήτης και να τους τσουβαλιάζουμε όλους στο σακί με τους εγκληματίες, τους κλέφτες του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα καπετανάτα και το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων.
Μετά το μακελειό ας μην σπεύσουμε να μακελέψουμε κι εμείς, ο καθένας από εμάς, όλους τους κατοίκους του μεγάλου, ιστορικού και ηρωικού νησιού της Κρήτης. Είναι άδικο.
Φτύνω πάνω, φτύνω τα μούτρα μου. Φτύνω κάτω, φτύνω τα γένια μου. Έλεγαν οι παλιοί.
karalitsa2@gmail.com