Ο κ. Τσίπρας έχει επιβιώσει από δημοψήφισμα αυτοκτονίας. Γεννάται το ερώτημα πώς θα επιστρέψει, παίρνοντας το μαγαζί με άλλη ταμπέλα;
Η κουβέντα για νέα πρόσωπα και νέες πολιτικές είναι ρομαντική και ανεδαφική. Οι κανόνες είναι δεδομένοι και η μπάλα είναι μία και Ρονάλντο κρυμμένοι στην κερκίδα προφανώς δεν υπάρχουν. Η επιστροφή του θα προσφέρει ένα σοβαρό λόγο για να ξαναψηφίσουν ΝΔ πολλοί ψηφοφόροι που κοντεύουν να γίνουν αυτόχειρες. Επίσης εάν συμβεί αυτό θα ταράξει τα νερά στην αντιπολίτευση. Η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου θέλει να τον φάει ζωντανό και ο Νίκος Ανδρουλάκης θα τον περιλάβει με την γκλίτσα. Και οι δυο θα περιφρουρήσουν το βίο τους από τον κακό λύκο που παραμονεύει στο φράκτη.
Ίσως όμως διαφεύγει στον κ. Τσίπρα ότι η μετακίνησή του στην σοσιαλδημοκρατία, το άλλοτε πλούσιο πολιτικό κοίτασμα, που έθρεψε τόσες γενιές, ότι πια έχει στερέψει σ’ όλη την Ευρώπη.
Προφανώς τρώγεται μέσα του μην παραμένει αρκετά αριστερός για τους κεντρώους που θέλουν συνεργασία και αρκετά κεντρώος που ζητούν οξυγόνο και χλευάζουν το Κέντρο.
Οπότε, το μονοπάτι του Τσίπρα γίνεται δύσβατο, όπως φοβούνται πολλοί φίλοι του, εάν σιωπήσει και καθίσει στ’ αυτά του το πιθανότερο είναι ότι δεν θα βγει ούτε βουλευτής αφού ο ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις έχει καταβαραθρωθεί παρά το γεγονός ότι πολλοί Παπανδρεϊκοί κυρίως γαπικοί, σύμφωνα με πληροφορίες παραμονεύουν στην γωνία έτοιμη να συνδράμουν την προσπάθεια του κ. Τσίπρα για δημιουργία νέου κόμματος. Ενώ ο κ. Παύλος Πολλάκης απαιτεί από τον κ. Τσίπρα να διατυπώσει και να ξεκαθαρίσει γρήγορα ποιες είναι οι προθέσεις του για να υπάρξει ένα ξεκαθάρισμα του τοπίου γιατί αυτή η κατάσταση απλά συντηρεί μια αβεβαιότητα.
Έχουμε την άποψη ότι ο πρωθυπουργός έχει σοβαρούς λόγους να επιλέξει ως αντίπαλο τον Αλ. Τσίπρα για το προσεχές διάστημα. Ο πρώτος λιγότερο σημαντικός είναι ότι τον έχει νικήσει ήδη πέντε φορές, χωρίς φυσικά να προδικασθεί ότι θα ηττηθεί και στην έκτη και ο δεύτερος λόγος ότι ο κ. Τσίπρας σύμφωνα και με την προχθεσινή του τοποθέτηση, παραμένει ο ίδιος επιθετικός πολιτικός και με την τάση να διαστρέφει τα γεγονότα ώστε να υπηρετούν το εκάστοτε αφήγημά του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πνέει τα λοίσθια ιδίως εάν ο κ. Τσίπρας κλέψει το λιγοστό οξυγόνο που έχει για να το διατηρεί στη ζωή, κατεβαίνοντας στις εκλογές με νέο κόμμα δικό του. Προτεραιότητά του προφανώς είναι να μην του φύγει το 4%. Η τεράστια όμως απογοήτευση ήταν «το παρών» του ΠΑΣΟΚ κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου περί μεταναστευτικής πολιτικής.
Είναι το αντίστοιχο περίπου του δεν «απαντώ» στις δημοσκοπήσεις. Μόνον που δεν πρόκειται για δημοσκοπήσεις. Τούτο συμβαίνει σ’ ένα κόμμα που είναι κέλυφος του ιστορικού παρελθόντος και τσουλάει με την κεκτημένη ταχύτητα και ελπίζει να υποκαταστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική σκηνή. Δεν αποκλείεται να παρασύρθηκε στις θέσεις της αριστερής πτέρυγας νομίζοντας αφελώς ότι η στάση της ουδετερότητας θα τους ικανοποιούσε, με αποτέλεσμα να συμβεί το αντίθετο, αφού ο κ. Δούκας ανακοίνωσε την διαφωνία του.
Δοθέντος ότι η Κεντροαριστερά όπως δηλώνει η λέξη είναι μία σύνθεση Κέντρου και Αριστεράς, το στυλ των οποίων ξεθωριάζει διαρκώς.
Συνακόλουθα λοιπόν, μήπως αντιπολίτευση στην Ελλάδα κάνουν όλα τα έκτακτα που συμβαίνουν «σκάνδαλα», αποτυχίες κλπ. και τα κόμματα αν όχι φίλοι οι καλύτεροι σύμμαχοι της κυβέρνησης; Πάντως ανεξαρτήτως των ανωτέρω είναι γεγονός ότι η τοξικότητα εδώ και μήνες έχει επικαθίσει στην πολιτική σκηνή ακραίες φωνές εκατέρωθεν, αναπαράγονται στα μέσα επικοινωνίας. Αναπτύσσεται η παράπλευρη συνέπεια προβλημάτων της κυβέρνησης.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα μας δίνει, όπως προαναφέρθηκε, η απαξίωση της επιλογής της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ψηφίσει «παρών» σε σημαντική διάταξη που αναστέλλει για τρίμηνο την δυνατότητα αιτήσεως παροχής ασύλου σε πρόσωπα που εισέρχονται από την Βόρεια Αφρική και ορίζεται επιστροφή τους, χωρίς καταγραφή τους.
Βέβαια η ψήφος «παρών» προβλέπεται ρητά από τον κανονισμό της Βουλής. Στην πράξη εξισώνεται με αρνητική ψήφο. Και τούτο διότι οι αποφάσεις λαμβάνονται με απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων. Δηλαδή τα «ναι» πρέπει να καλύπτουν τα «όχι» και τα «παρών».
Επομένως, ζητούμενον δεν είναι το «παρών», αλλά η συγκεκριμένη διαφωνία πολιτικών, που διατυπώνεται με ένσταση ή αποστασιοποίηση.
Η αναστολή της διαδικασίας ή η ταχύρρυθμη διεκπεραίωσή της με δεδομένους τους κινδύνους διεθνούς ευθύνης της χώρας και την έμπρακτη αδυναμία μαζικών επιστροφών. Πράγμα το οποίο έπρεπε να αναδείξει ο δημόσιος διάλογος και να εκτεθούν εκατέρωθεν τα επιχειρήματα. Το «παρών» επαναλαμβάνουμε είναι μετριοπαθής πολιτική τοποθέτηση αλλά και αρνητική που αποτελεί απαξίωση μιας επιφυλακτικής στάσης σ’ ένα τόσο σύνθετο πρόβλημα.
Η δε επικοινωνιακή απαξίωση συντηρεί την τοξικότητα η οποία με την σειρά της καθιστά δύσκολη την στοιχειώδη αποδοχή που επιτρέπει σε μία κυβέρνηση να υλοποιεί πολιτικές.
* Ο κ. Ιωάννης Σκουτέρης είναι Δικηγόρος, τέως αντιδήμαρχος Χολαργού