Κι έτσι, ξεκινάει μιαν αυγούλα να βρει τον τσοπάνο, να τα πούνε να τα βρούνε. Για να τον βρει ρωτάει τους χωριανούς κατά πούθε πέφτει η στάνη των καρτέλ. Εκείνοι, με μια συντονισμένη κίνηση δείχνουν όλοι μαζί το απέναντι λοφάκι, σύνορο με τον γκρεμό.
Ω ρε γλέντια που γίνανε στην στάνη! Και τον μόσχο τον σιτευτό… Είναι πρωτόκολλο αυτό. Έτσι πάντα γίνεται στην υποδοχή. Στην εκπαραθύρωση γίνεται αλλιώς.
Πάντως με το έτσι ή με το αλλιώς, ο Λοβέρδος, πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ καβάντζωσε έδρανο της κυβερνητικής παράταξης. Της ίδιας παράταξης την οποία χαρακτήριζε, τότε που σιτιζόταν στην άλλη στάνη, ως κυβέρνηση των καρτέλ.
Και για να μην του βάλω στο στόμα δικά μου λόγια το λέω όπως το είπε. «Στην Ελλάδα των καρτέλ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι η κυβέρνηση των καρτέλ. Δεν υπάρχει καρτέλ που να μην έχει υπηρετηθεί. Υπηρετεί την κερδοσκοπία»
Αυτός λοιπόν ο αξιόπιστος πολιτικός τρέχει να βάλει πλάτη στην εξίσου αξιόπιστη παράταξη της Νέας Δημοκρατίας γιατί μέσα του μια φωνή του κράζει αυστηρά «μαλάκας είσαι ρε, οι άλλοι στήνουνε τσιμπούσια κι εσύ στην γκαρνταρόμπα θα τους κρεμάς τα πανωφόρια;» Όχι, μαλάκας δεν είναι. Αλλά ούτε και ο τσομπάνης είναι. Γιατί έτσι αποδεικνύει ότι στο δικό του το μαντρί κρατούν τις πόρτες ανοιχτές σε όλους και σε όλα. Ανοιχτές, σαν τα σκέλια της πουτάνας…
Βέβαια, είναι γνωστό πως, με την κάθε γίδα που κουβαλάει ο καθένας τους στην πλάτη, όσοι και όποιοι να τον κάνουν τσακωτό, τη γίδα κανείς δεν τους την παίρνει και το τσιμπούσι τους ποτέ δεν αναβάλλεται. Και τρώνε οι συνδαιτυμόνες, τρώνε, τρώνε…
Μόνο του φτωχού τ’ αρνί παραμένει απλησίαστο και απαγορευτικό για τη δική του τσέπη. Αλλά δεν φταίει ο τσοπάνος, ποτέ δεν φταίει. Εκείνος, αντίθετα, κάνει ό,τι μπορεί να τον συνδράμει το φτωχό. Για παράδειγμα, τώρα, με το 13ωρο εργασίας, θα μπορεί και ο φτωχός να αγοράσει κάνα κιλό τσιτσί να ταΐσει τα παιδάκια του. Με την προϋπόθεση να παραμείνει ζωντανός. Αν δεν παραμείνει, ποιος του φταίει, ας πρόσεχε.
Αλλά δεν είναι μόνο τα πολιτικά τους σκάνδαλα στα οποία κάθε υποκριτής πολιτικάντης τρέχει να δηλώσει συμμετοχή, ούτε η πείνα και η ανασφάλεια που θερίζουν το λαουτζίκο. Είναι κι εκείνο το μέσα μας που θρηνεί καθημερνά ξεφτιλισμένες ιδεολογίες και εκμαυλισμένες ηθικές αρχές.
Το πολιτικό παζάρι των συμφερόντων, αυτή η οδυνηρή ασυνέπεια των προσώπων και της πολιτικής, γεννάει απογοήτευση και αηδία στην ψυχή του λαού της κάθε παράταξης. Γεννάει την απόλυτη απαξίωση της ίδιας της πολιτικής ζωής του τόπου. Και όταν ένας λαός απαξιεί την πολιτική ζωή της χώρας του, είναι σαν να στρέφει το μαχαίρι ενάντια στην ίδια την καρδιά του.
Αχ, απ’ αυτούς μωρέ, περιμένεις σταθερότητα στην καθημερινότητά σου και ελπίδα για το μέλλον των παιδιών σου!
Σταθερότητα. Με τα σκέλια ανοιχτά και μπάστε σκύλοι αλέστε…
karalitsa2@gmail.com