Κι είναι φορές που σκέφτομαι πως την φράση αυτή, την είπε δεν την είπε ο Λένιν, ή όποιος τέλος πάντων την είπε, ενδεχομένως στο μυαλό του να είχε εμένα. Εμένα, τον χρήσιμο ηλίθιο του απώτερου (τότε) μέλλοντος, εμένα, το όν που έμελλε να ξεδιπλώσει την ύπαρξή του σ’ ένα κόσμο τεχνολογικών θαυμάτων, ευμάρειας (όχι για μένα) και μιας τέτοιας κοινωνικής δικαιοσύνης της οποίας το υπόβαθρο έμελλε να δομηθεί πάνω σε μια κινούμενη πολιτική άμμο. Εγώ, λοιπόν, ο πολίτης τούτης της ταλαίπωρης χώρας που ευτύχησα να διάγω στο σήμερα, γυρίζω τον τροχό του χρόνου προετοιμάζοντας το αύριο των παιδιών μου, ώστε κι εκείνα να γίνουν οι χρήσιμοι ηλίθιοι του μέλλοντος.
Και για να πούμε με ακρίβεια την αλήθεια, εγώ, τους είμαι χρήσιμος μόνο κατά την ημέρα και τη διάρκεια που οι κάλπες είναι ανοιχτές. Με τη δύση του ηλίου της ημέρας των εκλογών, μεταβάλλομαι, για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ενίοτε και λιγότερο, σε άχρηστο ηλίθιο. Και ξανά απ’ την αρχή. Αλλά ποιοι ορίζουν την ροή των γεγονότων στην σκηνή που υποδύομαι τον άχρηστο ηλίθιο; Ποιοι πραγματεύονται τις διαρκείς μεταλλάξεις μου; Το μυαλό μου πάει στην επιτελική ομάδα των αρίστων. Αν μη τι άλλο και ως έκφραση αυτό, αποπνέει μια κάποια σιγουριά! Άριστοι, σου λέει ο άλλος…
Το λένε και οι ίδιοι. Στο καρφώνουν στο μυαλό. Είμαστε οι άριστοι. Άρα, οι προηγούμενοι ήταν μέτριοι. Εντάξει, ήταν και άλλο κόμμα αυτοί. Οι πιο προηγούμενοι όμως που ήταν η μήτρα των αρίστων; Ήταν κι εκείνοι μέτριοι; Λέω με το μυαλό του άχρηστου ηλίθιου…
Από την άλλη πάλι, πώς να μην είναι οι άριστοι τούτοι που τώρα μας κυβερνούν, με τόσα θαυμαστά (τα λες και μεταφυσικά) επιτεύγματα μέσα σε μόνο έξι χρόνια! Παιδεία, Υγεία, Δικαιοσύνη, απολειφάδια του παρελθόντος. Ακρίβεια και φτώχια αντάξια του επιπέδου της ηλιθιότητάς μου. Και σκάνδαλα, κλεψιές, λοβιτούρες και ψέματα, άπειρα ψέματα. Ούτε καν τα προσχήματα… Χρειάστηκε μόνο εκείνο το πάλαι ποτέ 41% για να απαλείψει τα προσχήματα. Όχι σαν τους παλιούς πολιτικούς που, δεν λέω, έκαναν κι εκείνοι τις λοβιτούρες τους, αλλά κρατούσαν και τα προσχήματα. Τούτοι εδώ απαξιούν. Προβάλουν ως επίτευγμά τους την φτώχια μου και το ξεσπίτωμά μου. Το ξεπούλημα της χώρας μου και την υποτέλειά τους στα μεγάλα αφεντικά τους.
Ωστόσο, για τούτα όλα που μου βάζουν στο κεφάλι, υποψιάζομαι ότι δεν είναι μόνο γιατί είμαι ηλίθιος. Είναι που θέλουν να με κρατάνε ζεστό γιατί μ’ έχουν προγραμματίσει να τους φανώ και πάλι χρήσιμος. Κάπου εδώ κοντά οσμίζομαι εκλογές, δεν τους παίρνει άλλο. Πώς θα με πείσουν να τους δώσω την ψήφο μου ξανά για να με σώσουν πάλι; Να η ευκαιρία τους! Η διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Πρώτη φάτσα ο πρωθυπουργός, οι κολαούζοι, τα κανάλια τους. Αυστηρά επιλεγμένα τα κανάλια τους, όχι λαϊκούρες και γλωσσοκοπάνες, όπως Ριζοσπάστης, Αυγή, Ντοκουμέντο και τρέχα γύρευε… Ή υποστηρίζεις τις επικοινωνιακές μας μπούρδες ή σε φιμώνουμε. Δημοκρατικά πράγματα! Εμείς εδώ μοιράζουμε αυξήσεις στο λαό, μοιράζουμε στο λαό μας χάντρες και καθρεφτάκια. Πάρε κόσμε, πάρε.
Έπηξαν οι οθόνες με υποσχέσεις και οι συγκεντρώσεις με θυμό.
Θύμωσα κι εγώ και πάνω στο θυμό μου αποφάσισα για πρώτη φορά στην ζωή μου ή χρήσιμος να είμαι ή ηλίθιος. Και κατέβηκα στο Σύνταγμα. Στην τεράστια συγκέντρωση της Μαρίας Καρυστιανού, όπου εκεί κανείς δεν μου ζήτησε να φανώ χρήσιμος για τα ξένα συμφέροντα ούτε ηλίθιος για τα δικά μου.
Εκεί ένιωσα να πέφτει η ρετσινιά από πάνω μου. Ένιωσα άνθρωπος δίχως τίτλους και υπότιτλους. Ωραία αίσθηση! Λέω να τη διατηρήσω…
karalitsa2@gmail.com