Ένα μήνα τώρα μας βομβαρδίζουν καθημερινά επί ώρες, παρουσιαστές, γιατροί και δικηγόροι με τα ίδια γεγονότα, τις ίδιες λεπτομέρειες, τις ίδιες αναλύσεις, τις ίδιες ερωτήσεις τις ίδιες απαντήσεις.
Αλλάζουν οι καλεσμένοι, αλλάζει ο παρουσιαστής, αλλά η κασέτα παραμένει η ίδια.
Όλα αυτά μου θυμίζουν έναν στίχο του Άκη Πάνου:
«Πες μου μαμά / γιατί όταν πάω σινεμά / ενώ αλλάζω σινεμά / το έργο δεν αλλάζει».
Έχουμε μάθει πλέον τόσα πολλά για το κόκκινο παντελόνι του γιατρού που έγινε ακόμα και σκετς από τον «σύγχρονο Αριστοφάνη».
Δεν αποκλείω μάλιστα να προκύψει και εκπομπή με τίτλο «Η ζωή και το έργο του κόκκινου παντελονιού» με μόνιμους σχολιαστές οι οποίοι θα αναλύουν την πιθανή ψυχολογική επίδρασή του, στην συμπεριφορά του γιατρού.
Και επειδή η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως, δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ νιώθω πως βρίσκομαι πλέον σε θέση να κάνω μια πλασμαφαίρεση.
Όχι πως απέκτησα τις απαραίτητες ιατρικές γνώσεις, θα μου πείτε γιατί η γιατρίνα τις είχε, αλλά με τόσες ώρες τηλεοπτικής επιμόρφωσης κάτι έχει απορροφήσει ο οργανισμός μου.
Άλλωστε στη χώρα μας δεν χρειάζεται να σπουδάσεις κάτι για να αποκτήσεις ειδικότητα.
Αρκεί να παρακολουθήσεις αρκετά πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα και βραδινάδικα πάνελ και γίνεσαι γιατρός, δικηγόρος, εισαγγελέας.
Με τόση «ενημέρωση» σε λίγο θα μπορούμε να κάνουμε διάγνωση εξ’ αποστάσεως, θα εκδίδουμε δικαστικές αποφάσεις και θα απονέμουμε ποινές πριν καν ολοκληρωθεί η έρευνα.
Και όλα αυτά από την «εμπεριστατωμένη» ενημέρωση των «έγκυρων» εκπομπών και των «έγκριτων» δημοσιογράφων.
Γιατί ως γνωστόν ενημέρωση δεν είναι να μάθεις τι συνέβη.
Ενημέρωση είναι να ακούσεις το ίδιο πράγμα τόσες φορές, ώστε στο τέλος να πιστέψεις ότι συμμετέχεις κι εσύ στην έρευνα.
Και επειδή στην δημοσιογραφία, ένα γεγονός επισκιάζεται από ένα «σοβαρότερο», έρχεται η είδηση του καλλιτεχνικού χωρισμού Καρβέλα – Βίσση.
Τώρα θα περάσουμε σε έναν νέο κύκλο επιμόρφωσης, αυτή τη φορά με μουσικολογικές, οικονομικές και νομικές προεκτάσεις.
Πιστεύω πως αν το συγκεκριμένο «πρήξιμο» διαρκέσει όσο και το προηγούμενο, θα είμαστε σε θέση να υπολογίζουμε ποσά, να ερμηνεύουμε συμβόλαια, να κάνουμε εκκαθαρίσεις λογαριασμών και να λύνουμε διαφορές πνευματικής ιδιοκτησίας.
Και όλα αυτά από τον καναπέ του σπιτιού μας με μόνο εφόδιο το τηλεκοντρόλ.
Μέχρι το τέλος του μήνα θα έχουμε γίνει λογιστές, δικηγόροι και οι πιο προχωρημένοι θα μπορούν να συντάσσουν συμβάσεις, να μοιράζουν ποσοστά και να αποφασίζουν ποιος δικαιούται τι, χωρίς να έχουν δει ούτε μία σελίδα από τα πραγματικά συμβόλαια.
Και το πιο σημαντικό.
Θα έχουμε ακούσει τόσες φορές τα ίδια ποσά, που θα τα θεωρούμε πλέον οικογενειακό μας προϋπολογισμό.
Θα ξέρουμε πόσα παίρνει ο ένας, πόσα δικαιούται ο άλλος και πόσα δανεικά πρέπει να επιστραφούν.
Θα έχουμε τακτοποιήσει τα οικονομικά του Καρβέλα, της Βίσση και της Κούστα, μόνο για τα δικά μας οικονομικά δεν θα έχουμε βρει ακόμη άκρη.
Κι όταν επιτέλους τελειώσει κι αυτό το σίριαλ θα εμφανιστεί το επόμενο.
Θα παρακολουθήσουμε πάλι εντατικά μαθήματα και θα γίνουμε ειδικοί σε κάτι καινούργιο.
Μόνο δημοσιογράφοι δεν θα γίνουμε.
Γιατί εκεί χρειάζεται εκτός από επανάληψη και κάτι σπουδαιότερο.
Να ξέρεις να αξιολογείς τη σοβαρότητα ενός θέματος και κυρίως, να αντιλαμβάνεσαι πότε η ενημέρωση έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της και πότε έχει αρχίσει να κουράζει και να εξαντλεί την υπομονή του κόσμου.