ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ

Το 1,5% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου

Η
νέα δέσμη δημοσκοπήσεων ήρθε να επιβεβαιώσει το έλλειμμα εμπιστοσύνης και συνέπειές του, την περαιτέρω απομάκρυνση της αυτοδυναμίας και την διατήρηση της πολιτικής ρευστότητας.

Καθ’ όσον, μόνον το12% κρίνουν θετικά την πολιτική στην οικονομία 15% στα θέματα των θεσμών και διαφθοράς, 22% στα θέματα της καθημερινότητας. Ενώ το κυριότερο ότι γενικεύεται η αίσθηση περιθωριοποίησης των νέων γενιών και τμημάτων της κοινωνίας.

Η κοινωνία «εκπαιδεύεται» ότι είναι ανήμπορη να ορίσει τις τύχες της. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Πρωθυπουργός ελέγχει τη Βουλή, ορίζει και ελέγχει την Κυβέρνηση, επιλέγει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τις ηγεσίες των Ανεξάρτητων Αρχών μέσω της πλειοψηφίας των μελών του προεδρείου της Βουλής – οκτώ κομμάτων, άποψη την οποίαν πρόσφατα διετύπωσε και ο κ. Ευαγ. Βενιζέλος.

Υπ’ όψη ότι δύο ανεξάρτητες Αρχές παραμένουν ακέφαλες επί εξάμηνο, παρ’ ότι έχουν υποβληθεί οι υποψηφιότητες.

Η κυβέρνηση επικαλείται την αύξηση του κατώτατου μισθού σε 760.000 μισθωτούς ενώ προ κρίσης ανήρχοντο στις 160.000 περίπου και τη μείωση της ανεργίας, και με πρόσληψη 500.000 ατόμων ανεξαρτήτως εάν θα είναι μερικής ή πλήρους απασχόλησης. Όμως συμφώνησε με τους κοινωνικούς εταίρους να επαναφέρει τις συλλογικές συμβάσεις μετά τα συλλαλητήρια της 28ης Φεβρουαρίου.

Ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου το πλουσιότερο 1,6% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει σχεδόν το 50% του παγκόσμιου πλούτου, όπου πέρσι σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, οι δέκα κορυφαίοι δισεκατομμυριούχοι είδαν τον πλούτο ν’ αυξάνει κατά 700 δις δολάρια. Περισσότερα ίσως από αυτά που χρειάζονται για να χρηματοδοτηθεί μια δίκαιη πράσινη μετάβαση στις αναπτυσσόμενες οικονομίες.

Οπότε γιατί να μην φορολογηθεί αυτός ο πλούτος για την παγκόσμια πρόοδο.

Γιατί να μην φορολογηθεί ο πλούτος των 1.800 ανθρώπων με περιουσία άνω των 100 εκατομμυρίων στη Γαλλία με συντελεστή 2%, όπως προτάθηκε πρόσφατα από την Γαλλική Κυβέρνηση, αν πράγματι υπάρχει βούληση να περιορισθούν οι ανισότητες.

Στην κλιματική κρίση απαιτείται οι δαπάνες και επενδύσεις να αυξάνουν την αξία για την κοινωνία κυρίως στην οικονομία της φροντίδας.

Εξαιτίας των αδικαιολογήτων ανατιμήσεων αντιστοίχων ειδών που δεν φαίνονται στον τιμάριθμο κόστους ζωής και στην μόλυνση του περιβάλλοντος δημιουργείται κρίση για τις χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις (π.χ. στέγαση, θέρμανση, ατομική υγιεινή, διατροφή κλπ.).

Η μεγάλη αύξηση των τιμών κρέατος, καφέ  κλπ. δεν επιτρέπει σε χαμηλόμισθους με αύξηση 2% και παιδιά να απολαύσουν ένα σουβλάκι 3,5 ευρώ ή 1.200 δρχ. και μία πλάκα σοκολάτας 2,5 ευρώ στο διάλειμμα. Οι αυξήσεις της ΔΕΗ κλέβουν από τους χρήστες από τις απώλειες του δικτύου, που εγγίζουν το 40% παραγωγής ηλεκτρισμού στη χώρα.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, ανησυχώντας για το κόστος της ζωής στις ΗΠΑ (6%) εγκαινίασε εκτεταμένο πρόγραμμα διαθέσεως αγαθών από εταιρείες κοινής ωφελείας ελέγχοντας τις τιμές σε πτωχές χώρες.

Παρόμοια μέτρα καθώς και την μείωση του ΦΠΑ μπορεί να λάβει και η κυβέρνηση σε τρόφιμα, ακουστικά βαρυκοΐας, εμφυτεύματα οδόντων, πάνες των μικρών, νοσήλια κλινικών κλπ. μειώνοντας τον φόρο αυτόν στο 12%. Όταν μάλιστα οι φορολογικές απαλλαγές των επιτηδείων αγγίζουν τα 23 δις ευρώ ετησίως.

Προς τούτο θα ήταν δυνατόν να καλυφθεί το κενό από τα τέλη πολυτελών αυτοκινήτων που κατακλύζουν τους δρόμους και των θερέτρων χειμερινών σπορ. Και με την κατάργηση του συστήματος κυκλοφορίας «μονών – ζυγών» (χωρίς καμία ελάφρυνση) και την ψηφιακή χρέωση εισόδου και παραμονής στο Κέντρο Ι.Χ., όπως συμβαίνει στο Λονδίνο.

Βέβαια, μέρος της ευθύνης του για το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Πρωτεύουσας έχουν και οι πολεοδομικές διατάξεις που αυξάνουν τον συντελεστή δόμησης με επακόλουθο την φόρτιση της κυκλοφορίας από 4 σε 8 αυτοκίνητα κατ’ όροφο και την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος.

Ωστόσο δεν παραλείπεται να σημειωθεί ότι πέραν των άλλων δυσλειτουργιών της Δημόσιας Διοίκησης που εμποδίζουν την αποκέντρωση, λόγω μικροσυμφερόντων, διατάξεις του Οικοδομικού Κανονισμού (Ν.Ο.Κ. του 2012) κρίθηκαν αντισυνταγματικές πρόσφατα από το Συμβούλιο Επικρατείας μετά δέκα τρία (13) συναπτά έτη από της ισχύος του εν λόγω νομοθετήματος.

Πάντως δεν αποκλείεται, όπως έχουμε γράψει και σε προηγούμενο σημείωμά μας και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ασκούσε το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του προληπτικού ελέγχου των ψηφιζόμενων νόμων της Βουλής.

 

* Ο κ. Ιωάννης Σκουτέρης είναι Δικηγόρος, τέως αντιδήμαρχος Χολαργού