Κι όμως, πάνω από μισό αιώνα πριν έχουν γραφτεί μα, τίποτα από τότε δεν έχει αλλάξει.
Άκου μαζί μου, φίλε… Μία μία αφουγκράσου τις λέξεις. Γεύσου το φαρμάκι που στάζουν. Την οργή, την αγανάκτηση, τη σιχασιά για των ολίγων τον πανάθλιο όχλο.
Άκου, σαν λέει ο ποιητής…
«Τις φορές, που ο δεμένος πετάχτηκε απάνου
με τα δόντια να κόψει του ξένου τυράννου
το λυτάρι, δεμένος βρισκότανε πάλι.
Τονε δένανε τρίδιπλα οι ντόπιοι μεγάλοι.
Τώρα η Νύχτα τελειώνει… Παθοί και μαθοί
ξέρουν, όταν η μάχ’ η μεγάλη δοθεί,
για να μην ξαναχάσουνε τη λεφτεριά τους,
θ’ αφανίσουνε πρώτα τα ντόπια θεριά τους».
…Σαν να κάνουν γλέντι στο νου μου μνημόνια, εμπλοκές, ψευτιές, λαμογές, ακρίβεια, σκάνδαλα, σκάνδαλα… κόκκινες γραμμές που ξεθώριασαν κι ένα σωρό ακόμη παπαριές με τις οποίες με φόρτωσαν σαν μουλάρι οι ντόπιοι μεγάλοι Παπάρες. Κι ύστερα, μου λένε πως έρχεται η ανάπτυξη για μένα – όχι φέτος, του χρόνου. Πάντα του χρόνου – αλλά χωρίς εμένα. Έρχεται για να εξαργυρώσει την πολιτική τους επιβίωση. Για να ενισχύσει τα μεγάλα αφεντικά, τους τραπεζίτες, τον δύσοσμο πλούτο.
Εγώ, ξανά στην ακρίβεια, τη μιζέρια, τα χρέη, τη βαριά φορολογία.
Με το βλέμμα στραμμένο στην ανάπτυξη, κατάπια και το τελευταίο μου άλλοθι. Παρασύρθηκα από «την μηδενική ανοχή» που βροντοφώναζαν και βούλιαξα στη «μηδενική ενοχή» που αντανακλούν οι αχρείες τους φάτσες. Και κατρακυλάω ακόμη…
Και βουλιάζω ολοταχώς στο σκηνικό τρομοκρατίας του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα που ζω.
Πετσοκομμένοι μισθοί και συντάξεις.
Ανεργία που μαραζώνει τα νιάτα.
Ακρίβεια απίστευτη..
Παιδεία χωρίς παιδεία.
Υγεία σε επιθανάτιο ρόγχο.
Φόροι βαμπίρ που μου πίνουν το αίμα.
Κι ωστόσο οι ντόπιοι Παπάρες ακόμη προσπαθούν να πείσουν εμένα και σένα, φίλε, πως δίνουν μάχες για τα συμφέροντά μας. Οι στυγνοί και αδίστακτοι αστοί διαπραγματεύονται τα συμφέροντα των προλετάριων… Πλάκα μας κάνουν!
Μα δεν ξέρουν πως πλέον γίναμε όλοι και παθοί και μαθοί;
Κι εδώ κολλάνε κάποιοι άλλοι στίχοι του Βάρναλη, του διανοούμενου, του στοχαστή, του φωτεινού Ανθρώπου που έζησε και πέθανε αφήνοντας πίσω του τα ίδια ντόπια θεριά.
Μα τίποτα δεν αλλάζει στον τόπο αυτό; Ρωτώ τον ποιητή.
Κι εκείνος απαντά μέσα από την συλλογή του «Η αληθινή απολογία του Σωκράτη».
«Άμπωνας, θρανίο, Εφημερίδα και Κλομπ θα δουλέβουν αδερφικά να χωρίζουνε τους πολίτες σε χορτάτους και κορόιδα και να ταιριάζουνε τ’ αταίριαστα με
την αρμονία των τάξεων».
Ώστε, προς χάρη της αρμονίας των τάξεων παραμένουμε αιώνες αιχμάλωτοι των ντόπιων θεριών!
Και βυθίζομαι στο άλγος της γραφής του ποιητή. Αφουγκράζομαι ψιθύρους, λυγμούς και κραυγές. Πιάνομαι από ένα στίχο του, μια ιδέα, μια ελπίδα… Κάτι σαν ουτοπία, πες…
«Και στον ίδρο το δικό, γίνε συ τ’ αφεντικό…»
Μήπως… Αλλά πώς; Πότε…
karalitsa2@gmail.com