Λαμβανομένου υπόψη ότι στο παρελθόν ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν όταν μας επισκέφθηκε για την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ μίλησε στα ελληνικά ως βαθύς μελετητής της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης, καθώς και ο Πρόεδρος Ομπάμα το 2016 που χρησιμοποίησε την λέξη «φιλότιμο», ο δε πρωθυπουργός της Αγγλίας στην Μαγνησία απήγγειλε δημοσίως «Οδύσσεια».
Η αρχαία ελληνική γλώσσα με χιλιάδες έννοιες, της οποίας έχουν ριζώσει μέσα στο Γαλλικό και Αγγλικό λεξιλόγιο, πέρα από τα σύνορά της με βασικές επιστήμες στην οποία κηρύχθηκε το Ευαγγέλιο τον καιρό του Ιησού.
Σήμερα σ’ όλο τον κόσμο υπάρχουν 6.000 – 7.000 γλώσσες περίπου, 1.000 – 1.500 είναι σε καλή κατάσταση και δεν κινδυνεύουν ενώ οι υπόλοιπες απειλούνται με εξαφάνιση.
Έχουμε καταλήξει να μιλάμε ο ελληνικός λαός με 500 – 600 το πολύ ελληνικές λέξεις. Φτωχαίνει το εύρος της σκέψης, μικραίνουν τα όνειρα και κονταίνουν τα συναισθήματα.
Μιλάμε ελληνικά που τα μεταφράζουμε από τα αγγλικά που είναι παγκόσμια γλώσσα της οποίας Αγγλικής γλώσσας τα 2/3 είναι λατινική και ελληνική γλώσσα. Καλός είναι ο εορτασμός κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αλλά αν θέλουμε να την εορτάζουμε αυτήν την υπέροχη γλώσσα, πρέπει να την γιορτάζουμε κάθε μέρα, καθ’ όσον συνδέεται με την διδασκαλία της ελληνικής ταυτότητας. Αποτελεί την παράδοση της σκυτάλης της μιας γενιάς στην άλλη, αφού οι λέξεις που ταξιδεύουν στα χείλη μας από γενιά σε γενιά πρέπει να ταξιδεύουν στα χείλη των παιδιών μας που αποτελούν την αυγή της αυριανής κοινωνίας.
Οι καθηγητές της εποχής μας, μας έμαθαν να ταξιδεύουμε από το Δημοτικό στην αναζήτηση της ετυμολογίας και της ρίζας, κάθε ελληνικής λέξης με «τυφλοσούρτη» την γραμματική – συντακτικό του Τζαρτζάνου.
Στην πρώτη τάξη μαθαίναμε «Πιστεύω τω φίλω πιστόν φίλο εν κινδύνοις γιγνώσκω, ο φίλος τον φίλο εν κινδύνω ου λείπει» στα αρχαία ελληνικά του Ζούκη και ενώ οι καθηγητές απαγόρευαν να κυκλοφορεί στην τάξη η μετάφραση. Τα περισσότερα παιδιά γνωρίζουν ότι ο Πλάτων είναι Ιδιωτικό Σχολείο ή Γυμναστήριο στην Νίκαια, παρά το ότι θεωρείται πατέρας της φιλοσοφίας.
Βέβαια δεν πρέπει να ζητάμε ευθύνες από τους νέους αλλά από εκείνους που είχαν καταλάβει τα θερινά ανάκτορα του συνδικαλισμού που κατά τον Ν. Πλαστήρα σήμαινε καβαλίκευμα των ολίγων στο σβέρκο των πολλών, που δεν κατήργησαν μόνον τα πνεύματα και τους τόνους κυματιστούς αμπελώνες – αλλά άλλαξαν τα φώτα στην έρημη ελληνική γλώσσα.
Τα παιδιά φυσικά μιλάνε τα δικά τους ελληνικά, συνοδεύοντας σχεδόν κάθε λέξη με το γνωστό «κοσμητικό» που αρχίζει από «μαλ…». Όταν ερωτηθούν για την παγκόσμια ημέρα της ελληνικής γλώσσας απαντούν τι είναι αυτό πάλι.
Επίσης ερωτώμενος νέος στην Πλατεία Συντάγματος από έλληνα «ορέγομαι αφικνέναι Ακρόπολη», έδωσε την απάντηση ότι δεν γνωρίζει αγγλικά!
Σήμερα οι οκτώ στις δέκα λέξεις που χρησιμοποιούν οι νέοι είναι ξένες, ενώ η επικοινωνία τους περιορίζεται σε 500 όλες κι όλες. Έτσι ώστε η ελληνική γλώσσα να πνέει τα λοίσθια.
Προ τεσ/ντίας περίπου, ο τότε Υπουργός Εθνικής Παιδείας με τροπολογία του σχετικού νόμου κατήργησε τους τόνους και τα πνεύματα της ελληνικής γλώσσας, δηλαδή ό,τι είχε διασωθεί πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια. Αργότερα, Υπουργός του ιδίου Υπουργείου χαρακτήριζε την αριστεία ρετσινιά…! Με αποτέλεσμα να μείνει η γλώσσα γυμνή από μουσική και συναισθήματα, ο δε Οδυσσέας Ελύτης θεωρούσε τους τόνους και πνεύματα κυματιστούς αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών και γλάστρες με γεράνια.
Η επαναφορά της αρχαίας ελληνικής γλώσσας όπως ορθότατα προτείνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κων/νος Τασούλας και όχι μόνον, κατά την άποψή μας κρίνεται επιτακτική, με τις αντίστοιχες ερμηνευτικές μεταφράσεις από την Ε΄ Δημοτικού.
Η μάθηση κατά τον Αριστοτέλη εθεωρείτο αθάνατο και θείο αγαθό που υπερβαίνει τον πλούτο, ομορφιά και δύναμη. Σ’ αυτή περιλαμβάνονται βέβαια η μουσική και τέχνη καθώς και επένδυση στην προσχολική φροντίδα, αφού οι σπόροι της αρετής πρέπει να φυτεύονται από τα πρώτα χρόνια.
Καθ’ όσον ειδικοί και διανοούμενοι θεωρούν ότι στα 5-6 χρόνια της ζωής συντελείται η ανάπτυξη της γνωστής και συναισθηματικής νοημοσύνης του ανθρώπου. Αναγκάζομαι προς τούτο για να γίνω περισσότερο πειστικός, εγωιστικά ίσως, να φέρω σαν παράδειγμα το 4 1/2 ετών εγγονάκι μου που φοιτά στο προνήπιο και απαγγέλλει άνετα τα εξής:
«Τα χεράκια μου σταυρώνω, την φωνούλα μου υψώνω, και σας παρακαλώ θερμά ιεράρχες ταπεινά: Σεις που είσθε φωστήρες και του κόσμοι οι σωτήρες
Φωτίστε και μένα το μικρό να’ μαι πρώτο στο Σχολειό». Όχι απλώς χαρά αλλά αγαλλίαση.
Ενισχύεται η άποψη εκείνων που υποστηρίζουν ότι το σημαντικότερο Πανεπιστήμιο είναι το Νηπιαγωγείο γιατί εκτός των άλλων, σ’ αυτό καθορίζονται ο χαρακτήρας και τα ερεθίσματα της νηπιακής ηλικίας, τα δε παιδιά πιάνονται χέρι με χέρι να περάσουν απέναντι στο δρόμο.
Πάντως από το 1982 κοινή διαπίστωση είναι η έκπτωση της ποιότητας και συρρίκνωση του λεξιλογίου προφορικού και γραπτού, ιδιαίτερα στα νέα άτομα – καθώς και ο υποβιβασμός των βάσεων στα Πανεπιστήμια, όπως είχε αποφανθεί ο ψυχίατρος Ιωάννης Τσέγκος χωρίς να μας διαφεύγει ότι σε θεραπευτικά κέντρα στις ΗΠΑ συστήνουν την εκμάθηση της αρχαίας ελληνικής και κινεζικής γλώσσας. Η μελέτη των οποίων αποτελεί στάρι σπαρμένο στις αυλακιές της ψυχής μας και παράθυρο που αγναντεύεις όλο τον κόσμο.
Υ.Γ. Θα ήταν παράλειψή μου να μην αναφερόμουν στα Γυμνασιακά μου χρόνια στην Αροανία Καλαβρύτων (Σοπωτό) που ο φιλόλογος κάθε μέρα ανανέωνε στην κεντρική είσοδο της αίθουσας διδασκαλίας σε εμφανές σημείο, τα ρητά και αποφθέγματα τα οποία αναμφισβήτητα βοηθούσαν στην ανάπτυξη της εκθέσεως. Όπως :
- φιλία εστίν μία ψυχή εν ουσί σώματι ενοικουμένη
- εργασία ουδέν όνειδος αεργία το όνειδος
- Βουλεύον προ έργου όπως μη μωρά πέληται
- Σπεύδε βραδέως
- Η πάστρα είναι μισή αρχοντιά
Labo temus (ας εργαζόμεθα σπίτι μας Σερβήρος κλπ).
* Ο κ. Ιωάννης Σκουτέρης είναι Δικηγόρος, τέως αντιδήμαρχος Χολαργού