Αναμφίβολα κάθε φορά προηγείται κλήση σε ακρόαση βάσει νομοθετικής και Συνταγματικής επιταγής. Όσον αφορά την σύσταση του πειθαρχικού Συμβουλίου, δηλαδή την συναφή διοικητική πράξη, δεν απαιτείται εξ ορισμού να ορισθούν νομοθετικά τα μέλη του. Ούτε άλλωστε υπάρχει τέτοιος νόμος στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ή της Μασαχουσέτης ή Οξφόρδης, που να προσδιορίζουν την συμμετοχή στα πειθαρχικά όργανα.
Έχουμε φτιάξει ένα σύστημα τόσο καλής ποδηγέτησης από το Κεντρικό Κράτος που ακόμη και με τις καλύτερες προθέσεις, όπως είναι ο Πρύτανης του ΕΜΠ να μην μπορούν να κάνουν την δουλειά τους. Πρέπει να επιστρέψουν γραπτώς οι σοφοί του Κράτους (νομοθέτες). Ας θυμηθούμε ότι ο κ. Κώστας Γαβρόγλου είχε εισηγηθεί νομοσχέδιο με 112.000 λέξεις, πριν είχαμε την μεταρρύθμιση του Φίλη και ενωρίτερα του κ. Μπαλτά και το 2013 τις 28.000 λέξεις του Κώστα Αρβανιτόπουλου.
Ο δε νόμος 4957/2023 της κ. Κεραμέως περιέχει 203.000 λέξεις και έπεται η κ. Σοφία Ζαχαράκη, πόσες ακόμη κενές λέξεις θα προσθέσει, πλην του καθιερωμένου κάθε φορά και λοιπές διατάξεις!
Η διαγραφή φοιτητή που διαπράττει αδίκημα εις βάρος του Πανεπιστημίου προβλέπεται στις διατάξεις των άρθρων 197 και 198 του νόμου «Κεραμέως» αφού αναφέρονται ξεκάθαρα η πειθαρχική κύρωση της διαγραφής φοιτητού για τέλεση αδικημάτων εις βάρος Πανεπιστημιακής Κοινότητας. Είναι νομικά και νομολογιακά αποδεκτό αναμφισβήτητο ότι επιβολή οποιουδήποτε μέτρου προϋποθέτει την υποχρεωτική δέσμευση της Διοίκησης να καλεί τον πολίτη σε ακρόαση, παράδειγμα έχουμε την απόφαση του ΣτΕ με την οποία απολύθηκαν δικαστές από δικαστικό Σώμα επί δικτατορίας.
Η Κυβέρνηση οδηγήθηκε ευτυχώς σε έκτακτη υποχώρηση σχετικά με την αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων και κακοποιητικών στοιχείων που λυμαίνονται τους χώρους των Πανεπιστημίων.
Καθ’ όσον η Υπουργός κ. Ζαχαράκη ανεκοίνωσε ότι η διαγραφή φοιτητών μετατρέπεται σε αναστολή φοιτητικής ιδιότητος για δύο χρόνια. Και μόνον με δικαστική απόφαση αμετάκλητη, που υπέπεσε στο αδίκημα θα διαγράφεται ο φοιτητής, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι πιθανότατα να έχει αποφοιτήσει, δοθέντος ότι και η απόφαση περί αναστολής, υπόκειται στα αυτά ένδικα μέσα που προαναφέρθηκαν, παρά τις αβάσιμες νομικά διαβεβαιώσεις του Υπουργείου ότι πρόκειται περί αυτοδίκαιης ποινής!
Όσον αφορά το νέο νομοσχέδιο, το οποίο προβλέπει ότι εκείνος που καταστρέφει πανεπιστημιακή περιουσία θα υποχρεούται να πληρώνει το κόστος της ζημιάς, δεν προσθέτει κάτι το καινούργιο. Ενώ θετικό είναι το μέτρο της υποχρεωτικής επίδειξης της φοιτητικής ταυτότητας για να εισέρχεται και εξέρχεται κάποιος από τον πανεπιστημιακό χώρο. Καθώς επίσης η έκδοση μεταβατικής διάταξης ώστε να μην αδικηθούν όσοι υπερέβησαν το όριο φοίτησης αλλά θέλουν να προσπαθήσουν και να πάρουν πτυχίο και ο διαχωρισμός φοιτητών σ’ αυτούς που αντιμετωπίζουν προβλήματα οικονομικά και εκείνους που δεν έχουν διάθεση να συνεχίσουν τις σπουδές τους.
Συνήθως οι πρυτάνεις μεταθέτουν τις ευθύνες τους στην αστυνομία και στην εκάστοτε Κυβέρνηση. Οπότε ορθώς η κυβέρνηση έχει ευθύνη για τα Δημόσια κτίρια και την πάταξη της εγκληματικότητας. Για την ασφάλεια στο Πανεπιστήμιο όμως αρμόδιες λόγω του αυτοδιοίκητου είναι οι πανεπιστημιακές αρχές, το οποίο επικαλούνται όταν τους συμφέρει, διαφορετικά καλύπτονται από τον ακαδημαϊκό ρόλο.
Από τα 24 πανεπιστήμια της χώρας, όπως αναφέρει πανεπιστημιακός γνώστης των θεμάτων μόνον οκτώ (8) έχουν καταρτίσει ολοκληρωμένα σχέδια ασφάλειας λαμβανομένου υπόψη ότι τα ιδρύματα είναι υποχρεωμένα επί μία τετραετία να προβαίνουν στην παραπάνω ενέργεια, σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη ώστε το Κέντρο Μελετών Ασφαλείας να καταθέτει τις παρατηρήσεις του.
Βασικές προϋποθέσεις για την έγκριση του σχεδίου είναι η εγκατάσταση συναγερμού, πόρτες και σκάλες ασφαλείας, καμερών σε κομβικά σημεία κλπ. Από την πλευρά τους οι πρυτάνεις αντιτείνουν για το σχέδιο ασφάλειας, με το σκεπτικό ότι απαιτούνται κονδύλια, αν και υψηλόβαθμο στέλεχος του Υπουργείου ομιλεί περί χορηγήσεως 10 εκατ. ευρώ στα ΑΕΙ, πέραν της δωρεάς των 500.000 ευρώ για τοποθέτηση 24 τουρνικέ.
Παράλληλα, η κ. Υπουργός ανακοίνωσε πρόσφατα ότι εγκρίθηκαν 70 κοινά μεταπτυχιακά ελληνικά πανεπιστήμια, όπως το Χάρβαρντ, το Κολούμπια και το Γέιλ. Πρόκειται για πρωτοβουλία αύξησης των κονδυλίων κατά 20 εκατ. ευρώ στα 80 εκατ. ευρώ του σχετικού προϋπολογισμού.
Παρ’ ότι το πρόβλημα της βίας στα ελληνικά ΑΕΙ είναι υπαρκτό, παρ’ ότι έχουν ληφθεί θεσμικές ενέργειες για την αντιμετώπισή του, η συνοδός ζητάει γενικά και αόριστα να περιφρουρηθεί η ζωή και ασφάλεια όλων όσων εργάζονται στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπηρετώντας την ελευθερία του λόγου και της διακίνησης των ιδεών.
Είναι γνωστόν ότι όταν σε Σχολή των Αθηνών συζητήθηκε η καταγραφή των κατειλημμένων αιθουσών για να αξιοποιηθούν κατά την διδασκαλία, τέθηκε το ερώτημα «Τώρα τι θα γίνει με τα στέκια», η δε κοσμητεία απέτρεψε την εκκένωση από την Αστυνομία «για να διασφαλιστεί η τάξη» προτιμώντας τις ένορκες Διοικητικές εξετάσεις (ΕΔΕ)!
Κουβεντιάζοντας και κατακρίνοντας δίκαια και ανθρώπινα για την βία στα πανεπιστήμια ή για την βία των ανηλίκων μήπως πρέπει να προβληματισθούμε όταν ένα μέρος της κοινωνίας θεωρεί θεμιτό το μέσο της βίας για την επίλυση διαφορών μας. Όταν η ιδεολογία γίνεται πρόσχημα αναρχισμού και τρομοκρατίας. Όταν ο άλλος καίει τον διπλανό του επειδή δεν συμμετέχει στην απεργία του. Όταν 10.000 αναφορές πολιτών ετησίως δέχεται ο Συνήγορος του Πολίτη, μετά την αποτυχία της πολιτείας να επιλύσει το πρόβλημά τους.
Όταν η βία είναι μέσο έκφρασης και επιβολής, το οποίο δικαιούται προστασίας και ανοχής λόγω δημοκρατικών φρονημάτων.
Και κυρίως όταν την αντίληψη αυτή συμμερίζονται όχι μόνον όσοι μετέχουν στο εμπόριο της βίας, αλλά και όσοι θα έπρεπε να εκπροσωπήσουν την δημοκρατική τάξη.
* Ο κ. Ιωάννης Σκουτέρης είναι Δικηγόρος, τέως αντιδήμαρχος Χολαργού