Είναι περιττό να επαναλάβω κι εγώ τον τρόπο που έχασε ο Μαζωνάκης την ζωή του. Είναι εξίσου περιττό να τονίσω ότι η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής, ιδιαίτερα της ζωής ενός νέου ανθρώπου, είναι υπόθεση θλιβερή. Αλλά θλιβερή υπόθεση είναι και η εκμετάλλευση του θανάτου ενός ανθρώπου, η εργαλειοποίησή του με σκοπό το προσωπικό όφελος του καθενός. Όπως, ας πούμε, μια τηλεοπτική υπερπροβολή, ξεπερνώντας τα όρια της ενημέρωσης, απ’ όπου ξεκίνησαν συζητήσεις, κόντρες, επιθέσεις, κουτσομπολιά κι ένα συστηματικό ξεβράκωμα των προσωπικών και οικογενειακών θεμάτων του άτυχου καλλιτέχνη.
Παρακολούθησα στην τηλεόραση αλλά και στα social media φωτογραφίες και βίντεο από την αγρυπνία και την κηδεία που αποτύπωναν μια έλλειψη σεβασμού για το θάνατο ενός ανθρώπου. Κάποιοι προσδοκούσαν όφελος από αυτό.
Είδα στο λαϊκό προσκύνημα μια απίστευτη κοσμοπλημμύρα από ανθρώπους του καλλιτεχνικού κόσμου, της πολιτικής, των επιχειρήσεων και του λαού, των απλών καθημερινών ανθρώπων, άλλοι δακρυσμένοι, άλλοι οργισμένοι, άλλοι μερακλωμένοι… μα όλοι σαν να το έγραφαν στο κούτελο με φωτεινά γράμματα. Ήμουν κι εγώ εκεί. Και απ’ αυτό κάποιοι προσδοκούν όφελος.
Ακούστηκαν φωνές και κατάρες για τις αδελφές του από χείλη αδαών και άσχετων ανθρώπων. Αυτών που πάντα ξεπετάγονται από το πλήθος ως δικαστές του ποδαριού, να κρίνουν, να κατηγορήσουν, να λιντσάρουν λεκτικά και ηθικά αδιαφορώντας αν έτσι αποπατούν στην μνήμη του νεκρού που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται. Αλλά είναι κι αυτή μια σύγχρονη παθογένεια του κυρ Παντελή να στήνει λαϊκά δικαστήρια για όσα δεν τον αφορούν και για κείνα που τον καίνε να πετάει χαρταετό περιμένοντας τους άλλους να του φέρουν τη λύση των προβλημάτων του στο πιάτο. Ο κυρ Παντελής είναι γνωστό ότι μόνο στην κριτική διαπρέπει… Αλλά ο κυρ Παντελής προσδοκά όφελος κι εκείνος από αυτό.
Ανάμεσα σε όλο αυτό το πλήθος των ανθρώπων που συναθροίστηκε στην κηδεία του Μαζωνάκη υπήρχαν και άνθρωποι καθημερινοί, φίλοι πραγματικοί και σύντεχνοι που τον γνώριζαν, τον αγαπούσαν, του στάθηκαν στα δύσκολα ή τους στάθηκε εκείνος και ποτέ δεν το ξέχασαν. Ήταν οι άνθρωποι που του είχαν φυλαγμένη μια θέση στην καρδιά τους. Αυτοί πόνεσαν από την απώλεια.
Ήταν και οι άλλοι που είχαν την ανάγκη να διαχειριστούν το θάνατο ενός καλλιτέχνη ειδώλου ως μια συλλογική ψυχοθεραπεία για να θεραπεύσουν την θλίψη, την μελαγχολία και την ανασφάλεια των καιρών που διανύουμε. Είχαν την ανάγκη να πενθήσουν εκείνο το κομμάτι του εαυτού τους που τροφοδοτεί με πόνο την καθημερινότητά τους. Ένα συλλογικό πένθος που θα λειτουργήσει ως μοιρασιά του πόνου και παρηγοριά για τον προσωπικό φόβο του θανάτου. Κι αυτοί πόνεσαν από την απώλεια
Κοσμοσυρροή, λοιπόν, στην κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη.
Μπα, μην το λες!
Αν γινόταν ένα θαύμα και σηκωνόταν ο Γιώργος κι έδιωχνε τους καιροσκόπους, επωνύμους και μη, τότε οι άλλοι όλοι ίσα-ίσα θα χωρούσαν στο ναό.
Και θα χαιρόταν και ο Γιώργος.
karalitsa2@gmail.com