«Φτου σου» του λέω καθώς ένιωθα την αγανάκτηση να ξεχειλίζει από τα αυτιά μου. Ο Μήτσος, αφού έμεινε για λίγο με το στόμα διάπλατο σαν χάνος, ψέλλισε. «Χάζεψες, καλέ;»
Όχι, δεν χάζεψα. Αντάριασα σαν έφερα στο μέσα μυαλό τα λόγια της ευροβουλεύτριας Ελεονώρας Μελέτη. «Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους; Πόσες επιχειρήσεις, ειδικά μικρομεσαίες αντιμετωπίζουν πίεση και δυσκολίες στη διαχείριση των ομάδων τους; Και οι εργοδότες είναι θύματα ψυχοκοινωνικών παραγόντων, όχι μόνο οι εργαζόμενοι».
Αυτά είπε, αυτά είπα κι εγώ στον Μήτσο ο οποίος τελευταία όλο και μπαίνει στο ρουθούνι του εργοδότη του. Και του κούνησα και το δάκτυλο. Και τον κατέστησα και υπεύθυνο για την ψυχική και σωματική υγεία του εργοδότη του τον οποίο κατήγγειλε στην Επιθεώρηση Εργασίας για απλήρωτες υπερωρίες και ένσημα μόνο δύο ημέρες την εβδομάδα. Α, ρε, το φουκαρά τον εργοδότη, βάλθηκε να τον πεθάνει!
Ο Μήτσος σήκωσε την τρίχα σαν τσοπανόσκυλο.
«Θα τον πεθάνω επειδή διεκδίκησα τα εργασιακά μου δικαιώματα; Ξέρεις κυρά μου ότι στην τελευταία έκθεση της Επιθεώρησης Εργασίας καταγράφεται αύξηση 43% στις καταγγελίες τον τελευταίο χρόνο για εργασιακό εκφοβισμό και στο 79% των καταγγελιών αναφέρεται ψυχολογική και λεκτική βία; Πώς θα αντιμετωπίσει ο εργαζόμενος την κάθε είδους εργοδοτική αυθαιρεσία, αν δεν φωνάξει, αν δεν διεκδικήσει, αν δεν καταγγείλει; Ζούμε στη χώρα της ασυδοσίας όπου η εξουσία υπηρετεί την εργοδοσία και η εργοδοσία συντηρεί την εξουσία. Ανάμεσά τους συνθλίβομαι εγώ. Εγώ που εργάζομαι τις περισσότερες ώρες εβδομαδιαίως σε ολόκληρη την ΕΕ, εγώ που τις συλλογικές συμβάσεις μια τις χάνω μια τις βρίσκω κι εγώ που θεσμοθέτησε για χάρη μου η εξουσία 13ωρη ημερήσια εργασία. Εγώ ο πιο μπατίρης εργαζόμενος της Ευρώπης, που αγκομαχώ να βγάλω το μήνα, ενώ ταυτόχρονα ταΐζω με το αίμα της καρδιάς μου τις πολεμικές μηχανές των ξένων συμφερόντων».
«Εντάξει ρε Μήτσο, μια κουβέντα σου είπα κι αυτό γιατί η Ελεονώρα…»
«Η κάθε Ελεονώρα όπως και το κάθε βδέλυγμα της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας, τσουρέκια μας τα έκαναν τελευταία. Πολύ καταναλώνετε, πολύ κυκλοφορείτε, πολύ τρώτε, πολύ γελάτε, πολύ πηδάτε… Ήρθε τώρα και η υποτακτικιά να μας πει να μην ταράζουμε τα αφεντικά και τους χαλάμε τη σούπα για να πάρει τα εύσημα από τα δικά της αφεντικά. Αλλά να ξέρεις ότι αυτή δεν είδε φως και ήρθε. Εγώ την ψήφισα. Και τώρα βαράω το κεφάλι μου.
Δεν το πιστεύω, ρε Μήτσο, πως ψήφισες εσύ τη Δεξιά κι έστειλες την παρουσιάστρια στην Ευρώπη να διεκδικήσει τα δικά σου δίκαια! Εδώ κολλάει εκείνο που είπε κάποτε ο Μποδοσάκης «Αν εγώ και ο εργάτης μου ψηφίζουμε το ίδιο κόμμα, τότε ένας από τους δυο μας είναι ηλίθιος».
Τ’ άκουσες Μήτσο; Πέρα από κακομοίρη, σε λένε και ηλίθιο.
Και τι ηλίθιο! Αυτοδημιούργητο…
karalitsa2@gmail.com