Την απάντηση στο ερώτημα εύκολα θα την έδινε κανείς. Είναι απλό και ολοφάνερο. Καίγεται η κυβέρνηση να εξαφανίσει οτιδήποτε θα μπορούσε να ενοχλήσει το Ισραήλ. Οπότε εξαλείφουν το κείμενο του Παπακωνσταντίνου που μιλάει για τα παιδιά της Παλαιστίνης τα οποία μεγάλωσαν μέσα στον πόλεμο, την πείνα, τη δυστυχία, την ορφάνια και στη θέση του, κάνοντας τις απαιτούμενες μετατροπές του ίδιου κειμένου, η Τεχνητή Νοημοσύνη, μας μιλάει για το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά, τα όποια παιδιά, σε εμπόλεμες περιοχές, στις όποιες εμπόλεμες περιοχές. Γενικά και αόριστα, μακριά από κάθε συνειρμό.
Ωστόσο, πίσω από την έμπνευση του ΙΕΠ να τροποποιήσει το κείμενο, κρύβεται μια βραδυφλεγής βόμβα που τα σαΐνια του Υπουργείου δεν την αντιλήφθηκαν.
Το κείμενο είναι απόσπασμα άρθρου που έγραψε στην εφημερίδα Καθημερινή πριν από 22 χρόνια ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου.
Συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει και το πιο φτωχό μυαλό. Η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ δεν ξεκίνησε την 7η Οκτωβρίου 2023, ούτε το Ισραήλ αμύνεται ενάντια στην τρομοκρατία της Χαμάς. Είκοσι τρία χρόνια νωρίτερα, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου έγραφε στην Καθημερινή για τα δεινά των παιδιών της Παλαιστίνης.
Κι εκεί που οι υπεύθυνοι του ΙΕΠ ήθελαν να μηδενίσουν την περίπτωση των συνειρμών με τη γενοκτονία που διαπράττουν και σήμερα οι Ισραηλινοί, τόσο για τους μαθητές όσο και για τους εκπαιδευτικούς, την τεκμηρίωσαν με τον πιο ακλόνητο τρόπο.
Γιατί όπως λέει ο ίδιος ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, αυτό ακριβώς είναι που τους ενοχλεί. «Το γεγονός ότι δημοσιεύθηκε 22 χρόνια πριν, υπενθυμίζει στον αναγνώστη ότι τα δεινά που ζουν σήμερα οι Παλαιστίνιοι δεν οφείλονται στα γεγονότα της 7ης Οκτώβρη του ’23, αλλά έχουν ρίζες στη μακρά κατοχή από το Ισραήλ. Πως δεν είναι ζήτημα ισλαμικής τρομοκρατίας, αλλά ζήτημα ισραηλινής κατοχής. Αυτό τους ενόχλησε και γι’ αυτό αφαίρεσαν το ρεπορτάζ».
Και συνέχισε αναφέροντας τα λόγια ενός διακεκριμένου γιατρού και ακτιβιστή από τη Γάζα, του Ιγιάντ αλ Σαράχ, ο οποίος είχε πει σε ένα διεθνές συνέδριο πως «…ίσως το πιο τραγικό αποτέλεσμα της κατοχής για τα παιδιά της Παλαιστίνης, να μην είναι ούτε ο υποσιτισμός, ούτε οι τραυματισμοί, ούτε οι χαμένες ώρες στο σχολείο, ούτε οι χαμένες ευκαιρίες στη ζωή. Αλλά το γεγονός ότι κάτω από τα μάτια μας, μεγαλώνει μια γενιά που της έκλεψαν το χαμόγελο».
Ας ελπίσω λοιπόν κι εγώ ότι οι εκπαιδευτικοί που θα διδάξουν και θα επεξεργαστούν το νερόβραστο κείμενο της Τεχνητής Νοημοσύνης από το βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου να μην καταφύγουν στην αποστειρωμένη δασκαλίστικη νοοτροπία της διατεταγμένης γνώσης, αλλά να εμπνεύσουν την κριτική σκέψη στις επόμενες γενιές, όπως οφείλουν να κάνουν για ένα κόσμο δίκαιο κει ειρηνικό.
Γιατί τις επόμενες γενιές, προχωρώντας, πίσω μας τις αφήνουμε, αλλά μπροστά μας τις βρίσκουμε πάντα.
karalitsa2@gmail.com