Κάποιος κούνησε τους ώμους του αδιάφορα και με το φυσικότερο τρόπο μου είπε «κατά κει που οδηγούν τα συμφέροντα της χώρας, όπως έκανε ο Τούρκος».
Άλλος μου κούνησε το δάχτυλο και είπε ξερά και αυστηρά. «Το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία, όπως δήλωσε και ο πρωθυπουργός μας -άλλο αν οι Ρώσοι το λένε για ανέκδοτο- μας κατατάσσει αυτόματα στην σωστή πλευρά της Ιστορίας. Το ότι η Ρωσία διαθέτει κάπου 6000 πυρηνικές κεφαλές μας είναι παγερά αδιάφορο γιατί εμείς μπορεί να είμαστε ξεβράκωτοι ως προς την πολεμική μας δυνατότητα σε σχέση με την Ρωσία, αλλά έχουμε συμμάχους έτοιμους να πέσουν στη φωτιά για πάρτι μας…»
«Μην τους ακούς» μου είπε ένας άλλος που βάδιζε κουτσαίνοντας μ’ ένα τρύπιο παπούτσι. «Ο δρόμος που μας οδηγεί στην σωστή πλευρά της Ιστορίας είναι εκείνος που προϋποθέτει την αδιαμαρτύρητη προσήλωσή μας στις εντολές του Αμερικάνου. Όσο πιο πρόθυμοι είμαστε, τόσο πιο καλά το πάμε».
Κάτσε, ρε φίλε, ποιού Αμερικάνου; Του πρώην ή του νυν; Γιατί εδώ, μπροστά στα μάτια μας γίνονται πράματα και θάματα. Ο πρώην, τροφοδοτούσε την Ουκρανία με όλες του τις δυνάμεις και με ένα σκασμό δολάρια -όχι από την τσέπη του βέβαια- για να διατηρήσει τον πόλεμο με την Ρωσία, αν ήταν δυνατό, μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος και των δύο πλευρών. Ο νυν έστρωσε κόκκινο χαλί στον Πούτιν και βάρεσε και παλαμάκια ενθουσιασμού μόλις τον είδε να πατάει το πόδι του σε αμερικανικό έδαφος, προχτές στην Αλάσκα. Τον κάλεσε και στο αμάξι του για ένα πίτσι-πίτσι, ούτε φιλαράκια από το δημοτικό να ήταν τα παιδιά. Και φαντάζομαι ότι τα βρήκαν, γιατί στην αριθμητική, ήταν και οι δύο καλοί μαθητές. Τόσα εγώ, τόσα εσύ… Την Ευρώπη ποιος την χέζει!
Όχι καλέ, την κάλεσε και την Ευρώπη, αλλά μετά. Μαζί τον Ζελένσκι. Βρε, σαν τους είδα… τις μωρές παρθένες της Βίβλου μου θύμισαν! Αλλά διαβασμένες, τους το αναγνωρίζω. Όλες τα ίδια έλεγαν. Το παιδί, μην κακοπάθει το παιδί. Το καψερό, όλες το ταχτάρισαν στα γόνατά τους. Λες και θα πάρουν μερδικό από τη μοιρασιά! Θα αφήσουν οι λύκοι να φάνε τα πρόβατα…
Εμένα όμως το πρόβλημά μου είναι άλλο. Για τούτη την ταλαίπωρη τη χώρα μου, ποια είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας; Είμαστε ακόμη σε πόλεμο με την Ρωσία; Ακόμη και τώρα που ο Τραμπ άνοιξε διάπλατη την αγκαλιά του να κλείσει μέσα της στοργικά τον Πούτιν, εδραιώνοντας τη δική του σωστή πλευρά της Ιστορίας;
Του χρόνου στην επέτειο της ελληνικής Επανάστασης θα τους καλέσουμε, μια και ο ρωσικός στόλος έβαλε πλάτη γι’ αυτή την επανάσταση, ή θα συνεχίσουμε να τους κρατάμε μούτρα;
Θα συμφωνούμε με τον ίδιο φανατισμό επ’ αόριστον με τους ηγέτες των άλλων ευρωπαϊκών κρατών για τον οικονομικό αποκλεισμό της Ρωσίας που δεν φάνηκε πολύ να της ίδρωσε και το αυτί;
Θα εξακολουθήσουμε με το αίμα του ελληνικού λαού να τροφοδοτούμε τον νεοναζί ηγετίσκο για να γαργαλάει το ρουθούνι της Ρωσίας κι εν τω μεταξύ να ξεματώνουμε εμείς;
Ή θα επικαλεστούμε πάλι το καλαμπούρι ότι εμείς είμαστε εκφραστές του Διεθνούς Δικαίου το οποίο κατά βούληση, πότε το επικαλούμαστε και πότε το ξεσκίζουμε, τόσο εμείς όσο και οι σύμμαχοί μας και οι γενοκτόνοι καλοί μας φίλοι;
Όχι, ούτε την σωστή ούτε τη λάθος πλευρά της Ιστορίας θέλω να βρω. Καλλίτερα χαμένη στο άπειρο παρά να βρεθώ φάσα με φάτσα με την Ιστορία. Γιατί η Ιστορία πάντα εκδικείται.
Και εκδικείται σκληρά.
karalitsa2@gmail.com