Το τέλμα έρχεται όταν τίποτα πλέον στην ζωή δεν σε εκπλήσσει.
Η πόρτα ανοίγει με θόρυβο. Ο Μήτσος αλαφιασμένος μπαίνει στο δωμάτιο με το χέρι απλωμένο. «Έλα, σήκω, πάμε. Έξω ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Να φωνάξει, να διεκδικήσει, να φέρει την αλλαγή. Εσύ τι κάθεσαι αραχτός εδώ μέσα!»
«Δεν μπορώ, έξω βρέχει και ομπρέλα δεν έχω». Λέω κι ανακλαδίζομαι.
«Έξω, τα σύννεφα αδειάζουν στη γη νερό καθαρό που πέφτει από τον ουρανό, δεν θα πάθεις τίποτα. Εδώ μέσα, το ταβάνι πάνω από τον καναπέ σου, στάζει στο κεφάλι σου τοξική βροχή που σε δηλητηριάζει». λέει ο Μήτσος και τα μάτια του πετάνε μικρές κόκκινες φλογίτσες.
«Σαχλαμάρες…» λέω μασουλώντας το τελευταίο μπισκότο βρώμης.
«Αλήθεια σου λέω, μια τοξική βροχή ποτίζει το κεφάλι σου σταγόνα-σταγόνα χρόνια τώρα. Δεν την καταλαβαίνεις, ούτε καν την βλέπεις εσύ από δω μέσα. Μόνο από τη μεριά του δρόμου κοιτάζοντας προς τα μέσα μπορείς να τη δεις». Και μου απλώνει πάλι το χέρι.
Ο Μήτσος φεύγει με την ίδια φούρια με την οποία μπήκε. Εγώ στέκομαι στο παράθυρο και τον παρακολουθώ ν΄ ανακατεύεται μ΄ ένα πλήθος ανθρώπων που φωνάζουν ρυθμικά τα αιτήματά τους και βαστούν στα χέρια πανό μουσκεμένα από την βροχή.
Αναρωτιέμαι αν θα ήθελα να είμαι κι εγώ ανάμεσά τους. Μπα, ούτε θα ήθελα, ούτε δεν θα ήθελα. Δηλαδή… ποιο το νόημα; Τίποτα δεν αλλάζει. Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο ολόκληρο, οι άνθρωποι, όλο και πιο φτωχοί γίνονται, όλο και πιο τρομαγμένοι, όλο και πιο εξουσιασμένοι από τα μεγάλα κέντρα αποφάσεων. Οι άνθρωποι… αναλώσιμη ύλη καταδικασμένη να τροφοδοτεί με σάρκα και αίμα τις ακάματες μηχανές που γεννούν τον πλούτο των ολίγων. Σιγά μην βγω εγώ να φωνάξω και… χαλάσει η τάξη των πραγμάτων.
Ναι, το ξέρω, το βλέπω. Οι ανήθικες κυβερνήσεις, ανήθικα κυβερνούν. Με το ένα χέρι κουνούν το δάκτυλο στους ταλαίπωρους λαούς και με το άλλο κρατούν τη μαγική σύριγγα που τους ρουφάει το αίμα. Και αυτό δεν είναι μία σκέψη που ξεγλιστράει ανάμεσα στις άλλες. Είναι η πραγματικότητα που βιώνω. Είναι οι αδικίες, οι ανομίες τα άπειρα κυβερνητικά σκάνδαλα. Σκάνδαλα, σκάνδαλα, σκάνδαλα… που μέσα στο κεφάλι μου παίρνουν θέση πια βιωμένης πραγματικότητας. Κανονικότητας! Η κανονικότητα κανέναν δεν εκπλήσσει. Ούτε εμένα. Τίποτα πια δεν με εκπλήσσει.
Ίσως αυτή να είναι και η τοξική βροχή πάνω από το κεφάλι μου που είπε πρωτύτερα ο Μήτσος. Η τοξικότητα του τίποτα να μην σε εκπλήσσει πια.
Έξω ο ήλιος βασιλεύει, σε λίγο θα χαθεί πίσω από τον ορίζοντα. Η διαδήλωση που περνούσε μπροστά από το παράθυρό μου χάθηκε κι εκείνη στην τελευταία στροφή του δρόμου. Όμως στο μυαλό μου μέσα πολλοί μικροί ήλιοι ανατέλλουν. Σκέφτομαι πόσο μεγάλη ανάγκη έχω να ζήσω μια έκπληξη. Ίσως μια έκπληξη που θα γεννήσω εγώ.
Ανοίγω την πόρτα και πετάγομαι έξω, καταμεσής του δρόμου. Με τις πιζάμες, τις παντόφλες κι ένα κουρέλι στα χέρια για πανό. Βάζω την πιο δυνατή μου φωνή.
«Σκάνδαλα, μίζες, συγκάλυψη παντού. Φτάνει η κλεψιά στην πλάτη του λαού».
Κάτι πιτσιρικάδες με παίρνουν από πίσω και κοροϊδεύουν. Ύστερα λίγοι γέροι που σηκώθηκαν από το καφενείο. Ακολούθησαν και νέοι και μεσόκοποι και φοιτητές και εργαζόμενοι, άντρες και γυναίκες. Από κάθε γειτονιά που περνώ, με τις πιτζάμες και τις παντόφλες πάντα, πίσω μου λεφούσια-λεφούσια ακολουθεί ο κόσμος. Κι όλο και καινούρια συνθήματα ακούγονται. Σαν να αδειάζει ο κόσμος όλη αυτή την τοξική βροχή που είχε ξεχειλίσει τόσα χρόνια τα μέσα του.
Φτάνοντας στην κεντρική πλατεία βλέπω τον Μήτσο να επιστρέφει από τη δική του την οργανωμένη διαδήλωση. Μόλις με αναγνωρίζει στέκεται κρατώντας την αναπνοή του από τη μεγάλη έκπληξη. Στέκομαι κι εγώ και όλο το λεφούσι που με ακολουθεί. Ακούγεται περίεργο μα σε όλων μας τα πρόσωπα μια μεγάλη έκπληξη ακτινοβολεί. Βλέμματα αποφασισμένα, χαμόγελα γεμάτα ελπίδα φωταγωγούν την νύχτα που μόλις έχει πέσει.
Τώρα, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο, παρατηρούμε ότι πολλοί από εμάς έχουν βγει στο δρόμο με τις πιτζάμες και τις παντόφλες. Αυτό κι αν είναι έκπληξη!
Έκπληξη, σου λέω! Και η έκπληξη προωθεί την ζωή, προσφέρει το δικαίωμα της επιλογής, δωρίζει μικρές μπουκίτσες ελπίδας.
«Ναι, βρε, θα τα καταφέρουμε».
Λέω στον Μήτσο και γραπώνομαι από το απλωμένο του χέρι.
karalitsa2@gmail.com