Ενώ εγώ… άνθρωπος οξυδερκής και με έντονη την αίσθηση δικαίου, σκέφτομαι, επεξεργάζομαι και κρίνω τα γεγονότα σύμφωνα με τις παγκόσμιες ηθικές αξίες που έχουν διαποτίσει το μέσα μου. Καλοθρεμμένος γόνος μιας πολιτισμένης, δημοκρατικής Δύσης έχω την ικανότητα να αναγνωρίζω ξεκάθαρα το θύμα από τον θύτη, τον επιτιθέμενο από τον αμυνόμενο. Όχι, ο Ρώσος δεν φταίει που τώρα αποδεκατίζει τους Ουκρανούς και την πατρίδα τους, πρέπει να διασφαλίσει κι αυτός τα συμφέροντα της δικής του πατρίδας. Όχι, δεν λυπάμαι για το αίμα των Ισραηλινών που άρχισε να ρέει από τα πυρά των Ιρανών και μακάρι να τους πνίξουν στο αίμα, για να δουν κι εκείνοι τι σημαίνει για ένα έθνος η γενοκτονία από τους γείτονες. Με δόλωμα ένα πιάτο φαΐ ή μια χούφτα αλεύρι τους αιματοκυλούν, όποτε και αυτή την ελάχιστη βοήθεια επιτρέψει η φονική κυβέρνηση του Ισραήλ να φτάσει στους πεινασμένους αμάχους της Γάζας. Χτες μόνο, τουλάχιστον 30 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να πάρουν από τις «ανθρωπιστικές οργανώσεις» που κανείς δεν ξέρει πόσο ανθρωπιστικές είναι, λίγο αλεύρι να ταΐσουν όσα από τα παιδιά τους έχουν μείνει ακόμη ζωντανά. Μακάρι να πνίξουν τους Ισραηλινούς στο αίμα, οι Ιρανοί.
Αυτά ακριβώς συζητούσα με τον Μπάμπη που ανταμώσαμε στο επόμενο στενό, ένα φίλο ευφυή, δίκαιο και δημοκράτη. Ο Μπάμπης με κοιτούσε με το ύφος του ανθρώπου που του λέρωσες το χαλί γιατί πριν είχες πατήσει τα σκατά του σκύλου.
«Στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο σκοτώθηκαν 70 εκατομμύρια άνθρωποι» είπε ο Μπάμπης και το βλέμμα του δεν γλύκανε καθόλου όσο με κοιτούσε επίμονα. «Φαντάζομαι ότι καταλαβαίνεις πως πίσω από τους τοπικούς πολέμους που όλο και συχνότερα πυροδοτούνται, ελλοχεύει το εφιαλτικό σενάριο της γενίκευσης ενός πολέμου. Η πιθανότητα μιας παγκόσμιας ανάφλεξης δεν ανήκει πλέον στην σφαίρα της φαντασίας και η θέση σου σ’ αυτόν τον πόλεμο δεν θα είναι θέση παρατηρητή και αδέκαστου κριτή. Όσο για τον χρήσιμο ηλίθιο του ΝΑΤΟ, του Ισραήλ και των ΗΠΑ, δεν δείχνει πρόθεση να μην μας εμπλέξει. Φαντάσου τώρα, όταν ο δικός σου γιος ζωστεί τα άρματα για να υπερασπίσει την πατρίδα του ή τις πλουτοπαραγωγικές πηγές ξένων συμφερόντων, κάποιος άλλος άνθρωπος μιας άλλης πατρίδας να προσεύχεται χαιρέκακα όλες ο ομοβροντίες του εχθρού να σκάσουν πάνω στο κεφάλι σου και να χυθεί το δικό σου, του γιου σου, της μάνας σου και της γυναίκας σου το αίμα γιατί η δική του κοσμοθεωρία του επιβάλει να σταθεί απ’ τη μεριά του δικού σου εχθρού και όχι απ’ τη μεριά του ανθρώπου που νοιάζεται για τον συνάνθρωπο».
Ο Μπάμπης τα είπε κι έφυγε,. Είχε, λέει, μια βιαστική δουλειά. Εγώ προχώρησα για λίγο κι ύστερα κάθισα σ’ ένα απόμερο παγκάκι. Δίπλα μου κάθισε και η παλιά γνωστή μου εκδοχή του παλιού μου εαυτού, κείνου που τα λέγαμε συχνά, τότε που ο κόσμος ήταν πιο μικρός, πιο στέρεος.
«Να σου θυμίσω τα λόγια σου» μου είπε χωρίς περιστροφές. «Όλα κινούνται και αναμοχλεύονται στο πλαίσιο των Ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Θυμάσαι; Τώρα εσύ γιατί χαίρεσαι όταν ματώνει εκείνος ο λαός και όχι ο άλλος; Γιατί μπερδεύεις τους κυρίαρχους του κόσμου με τις φανερές πλέον επιλογές που καθορίζουν το μέλλον των λαών, με τους ανίσχυρους λαούς; Όταν όλα καταρρεύσουν γύρω σου, μαζί και η ηλίθια οξυδέρκειά σου, τότε να περιμένεις ότι του γιου σου ο γιος, αν γεννηθεί ποτέ, θα ζει περιπλανώμενος σ’ ένα πλανήτη άδειο από ανθρώπους, πατρίδες και πολιτισμούς. Επειδή εσύ σ’ ένα καλάθι βάζεις κυρίαρχους, επικυρίαρχους και λαούς. Εσύ, που δεν σκάνε οβίδες στο κεφάλι σου. Που δεν κρέμεται η ζωή σου από μια χούφτα αλεύρι».
Προφασίστηκα επείγουσα δουλειά κι έφυγα τρέχοντας. Σαν να με πλάκωσε στις καμουτσιές μια άλλη, ξένη απ’ τη δική μου, αίσθηση δικαίου.
karalitsa2@gmail.com