Όμως, ώρα με την ώρα, τα παιδιά αυτά πλήθαιναν. Δίπλα στους μαθητές και τους φοιτητές στοιχίστηκαν συνδικαλιστές, συνταξιούχοι, εργαζόμενοι και άνεργοι. Χιλιάδες δημοκρατικοί πολίτες που είδαν την ζωή τους να διαβρώνεται από τη απόλυτη έλλειψη εμπιστοσύνης προς μια διεφθαρμένη εξουσία. Μια ελίτ ολέθρια που καταναλώνει αδηφάγα το μόχθο των λαών για να συντηρήσει τον εαυτό της και τους πολέμους που της εξασφαλίζουν την επιβίωση.
Από τη Γαλλία στην Ισπανία και την Πορτογαλία, μέχρι το Βέλγιο και την Αλβανία, οι δρόμοι πλημμύρισαν από ογκώδη συλλαλητήρια.
Μαζί τους τώρα βγήκαν και τα δικά μας παιδιά, τα ελληνόπουλα, να διεκδικήσουν το αυτονόητο δικαίωμα στο όνειρο, στη μόρφωση, στην εργασία.
«Από την Ελλάδα μέχρι τη Γαλλία θέλουμε Δημόσια και δωρεάν Παιδεία», έγραφαν σήμερα με μεγάλα γράμματα στα πανό τους.
Η ανησυχία του κατεστημένου είναι πλέον ορατή και διαρκώς αυξανόμενη. Στη Γαλλία επιστρατεύτηκε μια πρωτοφανής αστυνομική βία με ακραία καταστολή, η οποία όμως έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα. Το Παρίσι και άλλες μεγαλουπόλεις παραδόθηκαν στις φλόγες. Στη συνέχεια ο Μακρόν και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ του – φερέφωνα αντίστοιχα με τα εγχώρια – έσπευσαν να ενοχοποιήσουν τον Μελανσόν, τους μετανάστες και την ακροαριστερά.
Στα λόγια μας έρχονται. Τα ίδια ζούμε κι εμείς κάθε φορά που οι δίκαιες λαϊκές κινητοποιήσεις μας αμαυρώνονται από τους «γνωστούς άγνωστους» που κάνουν την Αθήνα μπάχαλο, συνήθως κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των ανθρώπων της δημόσιας τάξης.
Σήμερα όμως η κοινωνική ασφυξία βγήκε στο φως. Σε κάθε πόλη, μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί και γονείς έγιναν ένα ποτάμι δυσαρέσκειας ενάντια στη φτώχια που θεριεύει. Είναι αυτή η αδικία που σου σφίγγει το λαρύγγι, όταν ο δικός σου κόπος γίνεται πλούτος για τους λίγους κι εσύ μένεις με την οργή και την απόγνωση.
Αλήθεια, πού πήγαν οι ίσες ευκαιρίες που μας έταξε το ευρωπαϊκό ιδεώδες;
Εκεί που λαχταράς λαϊκή κυριαρχία, ισότητα και ελευθερία βλέπεις την ακροδεξιά να σε κυκλώνει. Το μακρύ χέρι του συστήματος είναι εδώ. Μαζί με άδικους πολέμους, ταξικές ανισότητες και κοινωνικό αποκλεισμό.
Αλλά ο κοινωνικός αποκλεισμός φέρνει πανικό. Και ο πανικός μετατρέπεται σε κοινωνική οργή. Μια οργή που η ανθρωπότητα πολλές φορές είδε στο παρελθόν ότι έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο.
Και κάτι μου λέει ότι η αλλαγή αυτή μόλις που άρχισε.
karalitsa2@gmail.com