Οι ζημιές στα κτήρια κάποια στιγμή θα αποκατασταθούν, αλλά οι πληγές σε όσους έχασαν παιδιά, μάνες και πατεράδες θα χρειαστούν χρόνο, θάρρος και σοφία για να επουλωθούν.
Οι «νικητές» θα κάνουν τον απολογισμό και θα εξάγουν τα δικά τους συμπεράσματα, που δεν θα έχουν καμία σχέση με τις απώλειες και τις καταστροφές.
Το αντίθετο μάλιστα.
Τα δικά τους συμπεράσματα θα επικεντρωθούν στο τι πήγε λάθος και τα σύγχρονα υπερόπλα τους δεν έφεραν τα γρήγορα αποτελέσματα που προσδοκούσαν όταν ξεκίνησαν τις πολεμικές επιχειρήσεις.
Ποιες ήταν οι «ατέλειές» τους και πως αυτές θα αποκατασταθούν.
Δεν θα επικεντρωθούν βέβαια στην πραγματική ατέλεια που είναι ο πόλεμος, αλλά στο τεχνικό «λάθος».
Θα συγκροτηθούν επιτροπές από στρατιωτικούς αναλυτές, από βιομηχανίες όπλων και ερευνητικά κέντρα για να μελετήσουν πως θα βελτιώσουν την αποδοτικότητα των υπερόπλων.
Θα αναλυθούν τροχιές, ψηφιακά συστήματα καθοδήγησης, θωρακίσεις, χρόνοι αντίδρασης.
Θα γραφτούν αναφορές και θα εγκριθούν νέα προγράμματα δισεκατομμυρίων.
Γιατί σε έναν κόσμο που έχει μάθει να σκέφτεται με όρους καταστροφής, το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχουν όπλα καταστροφής.
Το πρόβλημα είναι ότι για κάποιους, δεν αποδείχθηκαν αρκετά αποτελεσματικά.
Και έτσι θα ξεκινήσει ένας ακόμη φαύλος κύκλος.
Νέα σχέδια, νέες τεχνολογίες, νέοι πύραυλοι, πιο γρήγοροι, μεγαλύτερης εμβέλειας, πιο ακριβείς, πιο καταστροφικοί.
Θα μπούμε σε μια νέα εποχή ανταγωνισμού, μεγαλύτερα κονδύλια για την τελειοποίηση αυτών των «ελαττωμάτων», ώστε οι βελτιωμένοι βαλλιστικοί πύραυλοι να εισχωρούν πιο βαθιά στην γη, να εξαφανίζουν βουνά, να καταστρέφουν όχι μόνο ένα κτήριο αλλά ολόκληρα τετράγωνα.
Και κάθε φορά αυτές οι «βελτιώσεις» θα παρουσιάζονται ως αναγκαίες προσαρμογές, για έναν ασφαλή τάχα κόσμο.
Θα μιλούν για αποτροπή και για τεχνολογική πρόοδο.
Έτσι η ανθρωπότητα θα συνεχίσει να διορθώνει το «λάθος».
Όχι κάνοντας τον κόσμο πιο ασφαλή, αλλά την καταστροφή πιο τέλεια.
Θα παρουσιάζουν τα νέα υπερόπλα σαν επιτεύγματα της ανθρώπινης ευφυΐας, σαν να πρόκειται για κάποιο θαύμα της επιστήμης και όχι για την πιο σκοτεινή πλευρά της.
Τα εργαστήρια θα γεμίσουν ξανά με μηχανικούς και επιστήμονες που θα κληθούν να κατασκευάσουν τα όπλα της 5ης, της 6ης, …της 10ης γενιάς για το πώς οι θάνατοι θα γίνονται πιο ακαριαίοι.
Κάποιοι αυτό θα το ονομάσουν πρόοδο ίσως κάποιοι άλλοι πιο μετριοπαθείς το ονομάσουν αναγκαίο κακό.
Και μέσα σε όλη αυτή την παράνοια, ο άνθρωπος θα συνηθίζει να ζει με εκατόμβες νεκρών, με πλάνα από κατεστραμμένες πόλεις και ατελείωτες ουρές προσφύγων.
Οι τραγωδίες θα μετατρέπονται σε στατιστικές και οι κραυγές σε τίτλους ειδήσεων.
Και το πιο ανησυχητικό δεν θα είναι η δύναμη των όπλων που θα κατασκευαστούν.
Θα είναι η σιωπηλή αποδοχή τους.
Γιατί κάθε φορά που η ανθρωπότητα μαθαίνει να ζει με την ιδέα ότι η καταστροφή μπορεί να γίνει πιο τέλεια, χάνει την ικανότητά της να φανταστεί έναν κόσμο χωρίς αυτήν.
Και τότε το πραγματικό πρόβλημα δεν θα είναι ποιος έχει τον ισχυρότερο πύραυλο.
Αλλά να βρεθούν άνθρωποι που θα φωνάζουν πως η μεγαλύτερη πρόοδος δεν είναι να τελειοποιήσεις τα όπλα, αλλά να μην τα χρειάζεσαι.
Έτσι η ανθρωπότητα θα συνεχίσει να διορθώνει το «λάθος» της, όχι κάνοντας τον κόσμο πιο ασφαλή, αλλά κάνοντας την καταστροφή πιο τέλεια.
Και τότε θα μας πουν για άλλη μία φορά, πως όλα αυτά γίνονται για την ασφάλεια του κόσμου μας.