Τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια τον είδα σε βίντεο με τα μάτια μου και τον άκουσα με τ’ αυτιά μου. Και κανένας Μαρινάκης δεν μπορεί να με βγάλει κουφή και στραβή.
Αυτά ακριβώς είπε. «Σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαίες επάνω, ούτε καν με ευρωπαϊκές σημαίες. Το πρώτο προαπαιτούμενο είναι η αλλαγή κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Η επιστροφή σ’ ένα πνεύμα αυτοθυσίας που ο ευρωπαίος θα έχει στην συνείδησή του, ότι μπορεί να χρειάζεται να θυσιαστεί για να υπερασπίσει τα δικαιώματα που απολαμβάνει».
Μόλις είδα το βίντεο έφερα στο μυαλό μου όλη την πολιτική ελίτ της Ευρώπης που άρχισε να χτυπά τα τύμπανα του πολέμου. Κάποιοι σαν τον υπουργό Άμυνας της Γερμανίας Μπόρις Πιστόριους, τον Τζον Χίλι της Βρετανίας, τους στρατηγούς της Γαλλίας και της Πολωνίας, κάποιους ξώφαλτσους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ. Όπου όλοι αυτοί, τελευταία, άρχισαν να μιλούν για θυσίες πέρα από τις οικονομικές που επέβαλαν να υποστούν οι ευρωπαίοι πολίτες, να μιλούν για απώλειες των παιδιών μας, για αίμα που πρέπει να χυθεί και για όλο αυτό τα πολεμικό κλίμα που μας περικυκλώνει απειλητικά ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Από την άλλη πάλι, το Politico γράφει. «Η Δύση πουλάει ειρήνη για να αγοράσει πόλεμο». Εύστοχο!
Αλλά κι εδώ στην Ψωροκώσταινα, μέχρι και η αδελφή του πρωθυπουργού, η Ντόρα, βγήκε με το πούπουλο στο χέρι να μας γαργαλήσει τη μύτη. «Από την στιγμή που στέλνουμε όπλα στην Ουκρανία, είμαστε σε υβριδικό πόλεμο με την Ρωσία». Και δεν κάνει πλάκα. Δεν είναι αστείο, δεν είναι γελοίο, είναι άκρως επικίνδυνο.
Είναι άκρως επικίνδυνο, μια ασύδοτη εξουσία, να σύρει έναν ολόκληρο λαό στον όλεθρο, απαιτώντας το αίμα του για ένα σκοπό που δεν υφίσταται. Για να παρέχει η χώρα βάσεις σε ξένα συμφέροντα χωρίς ανταλλάγματα για τη χώρα και τους πολίτες, παρά μόνο κάποια γραμμάτια που εξαργυρώνονται προς τα μέλη της εξουσίας, η οποία, απ’ ό,τι φαίνεται τελευταία, άρχισε μονάχη της να τρώει τα συκώτια της.
Αλλά αυτοί, ναι, στάχτη και μπούλμπερη. Τα δικά μου τα παιδιά για ποιόν κερατά να πάνε να πολεμήσουν; Για ποιάς πολιτικής και οικονομικής ελίτ τα συμφέροντα να χύσουν το αίμα τους; Γιατί να μου τα φέρουν στο φέρετρο νεκρά, τυλιγμένα με την όποια σημαία;
Τώρα πια δεν μας μιλάνε μόνο για την ανάγκη μιας ισχυρής άμυνας και για τα τερατώδη κεφάλαια που χρειάζονται για τον εξοπλισμό της Ουκρανίας σ’ ένα μάταιο πόλεμο, μας λένε ακόμη ότι πρέπει πια να συνηθίσουμε τα φέρετρα με την σημαία από πάνω. Εκπαιδεύουν τις κοινωνίες να αποδεχθούν τον όλεθρο.
Ούτε καν τα προσχήματα… Όλα απλωμένα μπροστά στα μάτια μας. Μας τα πετάνε κατάμουτρα. Πλατς… Δεν μας υπολογίζουν, δεν μας φοβούνται και αυτό ίσως πονάει περισσότερο. Μόνο το αίμα μας αξίζει γι αυτούς. Κατά τα άλλα, περιττοί τους είμαστε. Μια δράκα ανθρώπων περιφρονεί την ανθρωπότητα. Εσένα, εμένα, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας… Το αίμα μας μόνο, αυτό αξίζει, αυτό εξυπηρετεί.
Μήπως έχουν δίκαιο; Μήπως ο πλανήτης τους ανήκει; Μήπως ενοχλούμε που αναπνέουμε και τους κλέβουμε το οξυγόνο; Όχι, αυτό το τελευταίο δεν ισχύει γιατί το σώμα μας αποτελείται από αιμοφόρα αγγεία, αυτά τα πολύτιμα γι αυτούς αιμοφόρα αγγεία. Αλλά και για έναν ακόμη λόγο.
Η Ευρώπη κατοικείται από 744.126.273 κατοίκους. Πόσοι από αυτούς να είναι άτομα της εξουσίας και της οικονομικής ελίτ; Δέκα χιλιάδες, είκοσι χιλιάδες, μισό εκατομμύριο; Ε, όχι, δεν είναι τόσοι πολλοί.
Φαντάζομαι ότι η απορία του Ιστορικού του μέλλοντος θα είναι, πάνω από εφτακόσια σαράντα τέσσερα εκατομμύρια πολίτες, γιατί δεν ξεσηκώθηκαν να τους πάρουν αμπάριζα αλλά συμβιβάστηκαν με τα φέρετρα τα σκεπασμένα με σημαίες για χάρη των μεγάλων συμφερόντων;
Ε, ναι κι εγώ μ’ αυτή την απορία θα πεθάνω. Εκτός και αν…
karalitsa2@gmail.com