Σε ποιους ανήκει το μέλλον; Σε κάθε ζωντανό ανθρώπινο πλάσμα. Κυρίως δε στα νεαρά ανθρώπινα πλάσματα. Οπότε, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι νέοι πρέπει να διδάσκονται την Ιστορία, τόσο την παγκόσμια, όσο και της πατρίδας τους για να κτίσουν από τις διδαχές της ένα λαμπρό και ασφαλές μέλλον. Αλλά, πρέπει να διδάσκονται την Ιστορία γυμνή από ψεύδη, με όλα της τα λάθη, τις προδοσίες, τα μεγάλα συμφέροντα που τη μούλιασαν ξανά και ξανά στο αίμα αθώων ψυχών.
Και είναι τουλάχιστον τραγικό να βλέπεις στην τηλεόραση το δημοσιογράφο να ρωτάει το νεαρό ή τη νεαρά «τι γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου» και ο ή η φέρελπις να απαντά. «Κάποιοι που σκοτώθηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι…»
Ποιοι κάποιοι, βρε τραγί; Πού σκοτώθηκαν; Τι συνέβη και σκοτώθηκαν; Ποιος γύρισε τον κόσμο τούμπα εκείνο τον καιρό και κάτω από ποιες συγκυρίες έγινε αυτό; Και βέβαια… για πόσο ακόμη, εσύ, με το έλλειμμα των γνώσεών σου, θα καταφέρεις να ζεις ελεύθερος; Κι αυτό γιατί η Ιστορία κάνει κύκλους…
Ασφαλώς δεν φταίνε οι έφηβοι και οι νέοι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν. Φταίει η παιδεία ή η έλλειψή της που στέκει στην επιφάνεια των γεγονότων, φταίει ο κόσμος της πολιτικής που έχει κάνει την Ιστορία λάστιχο και την τραβάει κατά που βολεύει, φταίνε εκείνοι οι ιστορικοί του παρελθόντος που φιλοτέχνησαν καθ’ υπαγόρευση των ισχυρών της γης τις αφορμές των μεγάλων συγκρούσεων κι έκρυψαν κάτω από το χαλί τα πραγματικά αίτια. Σου θυμίζει κάτι πρόσφατο αυτό; Φταίει και ένα μεγάλο κομμάτι της διανόησης που τα τελευταία πολλά χρόνια ασχολείται με πράσινα άλογα που θα σώσουν τον πλανήτη όσο οι Κένταυροι των μεγάλων αγορών τον κατασπαράζουν.
Και φτάνουμε στη φετινή επέτειο του Όχι στις 28 Οκτωβρίου του 1940 όπου ήταν και η αρχή της εμπλοκής μας στον 2ο παγκόσμιο Πόλεμο. Όπως σε κάθε επέτειο παρακολουθήσαμε την στρατιωτική και τη μαθητική παρέλαση. Με την στρατιωτική παρέλαση, τα στρατευμένα μας νιάτα, αποτίουν φόρο τιμής στους πεσόντες και υπενθυμίζουν σε όλους εμάς τον ηρωισμό των προγόνων μας αλλά και την ιερή υποχρέωσή μας να κρατήσουμε τούτη τη χώρα, τη χώρα μας, όρθια και ακέραιη.
Όσο για τη μαθητική παρέλαση, κατάλοιπο της μεταξικής δικτατορίας, ποτέ δεν κατάλαβα την χρησιμότητά της. Κανείς στην Ευρώπη δεν στρατιωτικοποιεί τη νεολαία βγάζοντάς τη να παρελάσει στις εθνικές τους εορτές κάτι που κάνει η Τουρκία, η Ινδία, το Καζακστάν και η Β. Κορέα. Και μήπως το να παρελαύνουν τα σχολεία, είναι κάτι που ανυψώνει το πατριωτικό φρόνημα των μαθητών; Μήπως αν εκείνη την ημέρα της επετείου επισκέπτονταν τα σχολεία άνθρωποι που έχουν εντρυφήσει στην Ιστορία του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου – υπάρχουν πολλοί με δηλωμένη αξία και περγαμηνές – και έκαναν ομιλίες ενημερωτικές και ουσιαστικές, μήπως λέω, κάτι τέτοιο άφηνε σημαντικότερο αποτύπωμα στο μυαλό και την ψυχή των νέων μας!
Να τους εξηγήσουμε γιατί γιορτάζουμε την αρχή του πολέμου και όχι τη λήξη του όπως όλη η Ευρώπη. Να τους εξηγήσουμε για ποιο λόγο σύσσωμος ο ελληνικός λαός δεν τιμά και τους πεσόντες ,άντρες και γυναίκες, της εθνικής Αντίστασης.
Ή μήπως το Όχι που ο δικτάτορας Μεταξάς είπε (αν και συμφραζόμενο της πρότασης που είπε) στον Ιταλό πρέσβη Γκράτσι είναι το μόνο αφήγημα που πρέπει να αποτυπωθεί στα τρυφερά μυαλά των παιδιών κι έτσι να παραμείνει για πολλές γενιές ακόμη στο βάθρο του ήρωα ο γερμανοτραφής δικτάτορας Μεταξάς, ο απόφοιτος της Γερμανικής Στρατιωτικής Ακαδημίας.
Άβολες αλήθειες τις οποίες, αν αποδεχτούμε και μόνο να τις ψάξουμε, θέτουμε τις βάσεις για την απαραίτητη κοινωνική συνοχή που χρειάζεται η πατρίδα μας για να πάει μπροστά. Αλήθειες για να πάψουν και τα παιδιά μας τόσο λίγο να ενδιαφέρονται για την Ιστορία των προγόνων τους. Αλήθειες σαν το γάργαρο νερό.
Γιατί το νερό που τα ποτίζουμε είναι θολό. Κι αυτά το φτύνουν.
karalitsa2@gmail.com