Συντάκτης: Λίτσα Καραμπίνη

Πραγματικά μου τη δίνει όταν μετά από ένα δυσάρεστο περιστατικό, μετά από ένα ατύχημα, ένα δυστύχημα, ένα έγκλημα, η κυβέρνηση, βγάζει πρώτη το -αυθαίρετο- συμπέρασμα. Θέσφατο. Φταίνε οι διακινητές!

Όχι, δεν μας έπιασε η γλωσσοφαγιά, ούτε το μάτι το κακό. Ούτε καν η γκαντεμιά του γκαντέμη.

Αισθάνομαι να έχει ανοίξει μπρος στα πόδια μου μια πελώρια τρύπα, σκοτεινή σαν άβυσσος, που οδηγεί κατευθείαν στην κόλαση.

Ένα παραμύθι που έρχεται από τα βάθη των αιώνων

Καλέ, δεν ντρέπεσαι! Εμένα μου έπεσαν τα μούτρα να σε ακούω να μου λες κατάμουτρα ότι δεν είναι η ώρα να σχολιάσουμε την νομιμότητα της πράξης του αμερικάνου ο οποίος βύθισε στο σκοτάδι ολόκληρη τη Βενεζουέλα, σκότωσε καμιά πενηνταριά φρουρούς και απήγαγε τον πρόεδρο της χώρας Νικολάς Μαδούρο μαζί με τη γυναίκα του.

Καλή χρονιά! Και να, εκεί στο βάθος του ορίζοντα του καινούριου χρόνου, σαν να αχνοφαίνεται μια μικρή φωτεινή ελπίδα.

Παραμονή Χριστουγέννων, η μέρα των γενεθλίων της. Γίνεται σαράντα χρονών. Γεννήθηκε πριν πενήντα εφτά χρόνια από πατέρα στρατιωτικό και μάνα δασκάλα.

Τώρα ξέρω, όλοι μας ξέρουμε. Το είδαμε με τα μάτια μας, το ακούσαμε με τα αυτιά μας στην εξεταστική επιτροπή.

Είμαι ο άνεργος, ο άστεγος, ο πεινασμένος. Είμαι ο συνταξιούχος που πληρώνει τις λαμογιές σας. Ο απολυμένος. Ο ελεύθερος επαγγελματίας που στο «επαγγελματίας» μου βάλατε λουκέτο.

«Πατέρα, μην βγεις να πας στο καφενείο αύριο. Έρχεται ο Παντελής.» «Τι λες, ρε Μήτσο, έρχεται ο Παντελής απ’ το χωριό! Κανονίστε να τον φιλέψουμε, να πιούμε κάνα τσίπουρο, να θυμηθούμε τα παλιά...»