Συντάκτης: Λίτσα Καραμπίνη

Κάθε φορά που περνώ κάτω από το ανοιχτό παράθυρο του ισογείου της πολυκατοικίας που μένω, η γριούλα μου κουνά το οστεώδες τρεμάμενο χέρι της εις ένδειξη χαιρετισμού.

Ένα παραμύθι που έρχεται από τα βάθη των αιώνων μας διηγείται ότι ένα πλούσιο, όμορφο και τίμιο παλικάρι, μια νύχτα, καθώς έκανε την μπουρδελότσαρκά του, ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα μια ταλαίπωρη πουτάνα, την τράβηξε από τα βρώμικα σοκάκια, την παντρεύτηκε και την έκανε κυρά κι αφέντρα του.

Στον καιρό της Αρλούμπας κάθε μέρα είναι γιορτή.

Η αγγελία έγραφε «παλιά μονοκατοικία με κήπο». Ακριβούτσικο αλλά κοντά στη δουλειά μου.

Όσο μέσα στην καρδιά μου νιώθω το Θείο σου δράμα, Χριστέ μου, τόσο με πονάει, τόσο με θυμώνει αυτό.

«Πήρα αύξηση ένα χιλιάρικο» είπε φωναχτά ο Μήτσος τρέχοντας κατά πάνω μου χαρούμενος.

25 Μαρτίου και η χώρα σημαιοστολισμένη. Παρελάσεις, εμβατήρια, επίσημοι.

Αν μαθητής της Τρίτης Δημοτικού έτρωγε κρακεράκια κατά την ώρα της διδασκαλίας, η δασκάλα θα τον έβαζε τιμωρία και άδικο δε θα της έριχνες.

Τώρα κατάλαβα, γιατί κάπου στα μισά του καλοκαιριού που πέρασε, η Κομισιόν, εξέδωσε φιρμάνι προς όλες τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συγκεντρώσουν οι πολίτες τους σε ένα σάκο επιβίωσης νερό, τρόφιμα, φάρμακα, είδη προσωπικής υγιεινής και χρήματα. Χρήματα από κείνα που ξέραμε και στη μάνα μας εμείς οι μεγαλύτεροι, όχι τα καινούρια τα πλαστικά κι αέρινα.

Από τα πρώτα μου νιάτα μέχρι τα γεράματά μου ακούω τους ανθρώπους να φιλοσοφούν λέγοντας ότι χάθηκαν οι ηθικές αξίες που τους είχε μεταλαμπαδεύσει η προηγούμενη γενιά.